Κοραή Παναγιώτα …ένα δικό μας κορίτσι με φοβερή ποιητική συλλογή και πολλές διακρίσεις!

Παναγιώτα Κοραή…ένα δικό μας,ταλαντούχο κορίτσι ,το οποίο είχαμε παρουσιάσει εδώ και καιρό στο Penypeny.gr μας έχει νέα.Μια ακόμα διάκριση της.Το ποίημα που απέσπασε τιμητική διάκριση στον 12ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό εφήβων και ενηλίκων απο τις εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης και iamvosart, στις 30/06/2017, με τίτλο ”το μεθύσι”,σας το παρουσιάζουμε για άλλη μια φορά.
Επίσης το ποίημα ”όσα θέλει η καρδιά” που είναι αδημοσίευτο εώς σήμερα.
 Η Παναγιώτα βρίσκεται στην διαδικασία κυκλοφορίας της προσωπικής της ποιητικής συλλογής.Σύντομα λοιπόν θα αναμένουμε τα νέα της.

Η δική μου θάλασσα

Μια θάλασσα έχω σαν καλή φίλη

Άλλοτε με δροσίζει, άλλοτε με πνίγει

Ίσως στα κύματα κάποτε να χαθώ

Ίσως να την νιώσω και να λυτρωθώ

Στέκομαι εμπρός και την θαυμάζω

Μύρια τα κύματα δεν την δαμάζω.

Ένα αεράκι αισθάνομαι ξαφνικά

Μοιάζουν τα μαλλιά μου με κυματιστά

Κοίτα εκεί μακριά στα τόσα χρώματα

Φέγγουν τριγύρω σαν μικρά μπαλώματα

Η αύρα έρχεται κάτι να μου πει

Τρέμω, φοβάμαι σαν μικρό παιδί

Ψέματα θα μου πει και εκείνη;

Μήπως αρπάξει ότι έχει απομείνει;

Λίγα βότσαλα στην χούφτα έχω

Με πονούν να τα κρατάω, δεν αντέχω.

Στην θάλασσα μου μέσα τα πετάω

Κάθισα πάλι μοναχή και την κοιτάω.

 

Το μεθύσι

‘’Όσο άντεξα, ήταν όσο μπόρεσα

Τον πόνο φόρεσα, όσον χώρεσα’’

Και ύστερα έσβησε η φωνή της

Η αύρα που χάθηκε, η δική της.

Κάποιοι κόκκοι που πατούν άλλοι

Είναι τα όνειρα όχι τ’ ακρογιάλι

Το κύμα που αργά τους παρασύρει

Μυαλό που κάθε ηθική διασύρει.

Τι να πιστέψει, τι ν’ αλλάξει πάλι;

Ειρωνικά ξεγελούν καρδιά, τα κάλλη.

Κάνουν τόσο αντίλαλο οι υποσχέσεις

Αλμύρα εμποδίζει θεμέλια να θέσεις

Μόλις σαλέψει ο θρήνος της θ’ αρχίσει

Δάκρυα στα χείλη, φτιάχνουν το μεθύσι

Θυμάται άγγιγμα, νιώθει πως παγώνει

Θυμάται αγάπη, νιώθει να θυμώνει

Ποιος αφάνισε μιας πηγής ζωντάνια;

Νεράιδα με κουρέλια για φουστάνια.

 

Όσα θέλει η καρδιά

Όσα θέλει η καρδιά, ο νους δεν την αφήνει

Εκείνη φτιάχνει όνειρα, εκείνος της τα σβήνει

Στα χρόνια που περνούν να ζει μαθαίνεις

Και η απειρία σου σε κάνει να παθαίνεις

Με το συναίσθημα μια σύγκρουση σφοδρή

Μια λογική ευαίσθητη, ξεκούρδιστη χορδή

Δειλά, δειλά εμφανίζεται η ωριμότητα

Δεν είναι μια αντίληψη, ζεις την πραγματικότητα

Παύεις πια τα συναισθήματα σου να ξοδεύεις

Μπορεί να είσαι στάσιμος, μα ξέρεις πως χορεύεις

Τα βιώματα, τα λιθαράκια της σοφίας σου

Στις γειτονιές του κόσμου, τριγυρνάει ο σωσίας σου.

Κοραή Παναγιώτα