”Μόνο στα όνειρα..”του δημοσιογράφου Άκη Γκίκα!

41

”Το τηλέφωνο του συνδρομητή που καλέσατε είναι κατειλημμένο”..

Για πόσες μέρες μπορεί να συνεχιστεί αυτό; Αδερφέ μου που είναι; Γιατί δε μου απαντάει; Τι πραγματικά της έκανα;

Έπρεπε να πάω να τη βρω, το ήξερα.. Μόλις ερχόταν το πρωί ήταν το πρώτο πράγμα που έπρεπε να κάνω.

Η ώρα ήταν κοντά στις 05:00, ήξερα πως δεν πρέπει να αποκοιμηθώ αυτό το βράδυ, είχα πολλές μέρες να κοιμηθώ και αν το έκανα ίσως να μην την ξαναέβλεπα.. Δεν μπορούσα να σκεφτώ τη ζωή μου χωρίς εκείνη..Θα βάλω λίγη μουσική να ακούσω  και ένα ποτό για να περάσει η ώρα…..

Ήλιος… ”Ωχ τι ώρα είναι; πέρασε η ώρα; Αχ ρε μάνα είχες δίκιο..Μη μείνεις μόνος σου, δε θα σε ξυπνάει κανείς μου έλεγε…Έκανα όσο πιο γρήγορα μπορούσα και έτρεξα προς τη στάση του μετρό..”Γιατί δεν έχει καθόλου κόσμο ρε γαμώτο”; Όλα ήταν κλειστά είχε απεργία..

”Ταξί, ταξιιιιιιι..Γιατί δε σταματάει κανείς”; 20 λεπτά μετά βρίσκω ελεύθερο ταξί (πράγμα αδύνατο για την Αθήνα το κατειλημμένο ταξί) και του ζητάω να με πάει Μαρούσι..Στα μέσα περίπου της διαδρομής η κίνηση ήταν τεράστια,κινούμασταν σε ρυθμό πεζού και ενώ δε σκεφτόμουν τίποτα άλλο εκτός το ότι θα σε δω, συνειδητοποιώ πως το ταξίμετρο έχει φτάσει ήδη 14,70 ευρώ..”Συγγνώμη κύριε τα λεφτά που έχω δε φτάνουν να με πάτε μέχρι Μαρούσι αλλά είναι πολύ μεγάλη ανάγκη να πάω εκεί”…Πριν καν τελειώσω την πρόταση μου, είχε ζητήσει όσα χρήματα είχα πάνω μου και με είχε κατεβάσει…Δεν έχω βρίσει περισσότερο άνθρωπο στη ζωη μου!

Όμως έπρεπε να έρθω, ήταν το μοναδικό βράδυ που μου έλεγες ότι δε θέλεις να με δεις..Ήθελα να σου αλλάξω απλά γνώμη..

Έπρεπε να βρω άλλον τρόπο λοιπόν..και δεν υπήρχε καλύτερος βοηθός από το κινητό μου..

”Ωχ το κινητό…. Που το άφησα”; Δεν ήταν πάνω μου, το είχα ξεχάσει στο ταξί..Ενώ όλα πήγαιναν στραβά ήξερα ότι δεν υπάρχει άλλη μέρα για να σε δω..Εκείνο το πρωινό..

Η ώρα περνούσε, χρειαζόμουν ένα τρόπο για να φτάσω στη διαδρομή μου.. Οτοστόπ δεν υπάρχει στο κέντρο της Αθήνας , άρα κάποιο λεωφορείο..Το 845 Από Ομόνοια  στους Αμπελόκηπους, από εκεί άλλο λεωφορείο για Κηφισιά και μετά έφτασα… 3 ώρες και 15 λεπτά μετά ήμουν στον προορισμό μου.. 4 λάθος επιλογές λεωφορείων, πολύ στρίμωγμα, βρισίδι και χωρίς κινητό και όμως είχα φτάσει. Δε με ένοιαζε κάτι άλλο..

Καθώς ανέβαινα τα σκαλιά του εμπορικού το άγχος με είχε κυριεύσει, θα την έβλεπα και ας μην ήθελε να με δει αυτη.. Όμως θα την έκανα να γελάσει και θα τα ξεχνούσε όλα..Πόσο όμορφα μου γελούσε..

Ήμουν ήδη στην είσοδο και έψαχνα το που ήταν.. Πολύ μεγάλος χώρος για να ψάχνεις ένα άτομο, ήξερα θα σε βρω. Με οδηγούσε η καρδιά.. Έτσι ακριβώς έγινε, περίμενε στα σκαλία του 2ου ορόφου.Πολύ όμορφη όπως πάντα αν και casual ντυμμένη όντας πρωί.Αν και δεν ήξερε ότι θα πάω και χωρίς να θελει να με δει με χαιρετάει ένθερμα

” 13:11 εε?? μία ωρα μετά….” Αυτές τις κουβέντες ίσως να μη της ξεχάσω ποτέ.. Ένας περίεργος ήχος στα αυτιά μου..Μα τι ;….Ωχ το κινητό μου, δεν το έχω χάσει..

Ξύπνησα.. Μα πως γίνεται..Αποκοιμήθηκα.. Δεν την είχα δει στη πραγματικότητα. Όλα ήταν όνειρο.. Γι’αυτό με δέχτηκε κατευθείαν. Στην πραγματικότητα δεν ήθελε να με δει. Δεν υπάρχει λόγος για εκείνη.. Μπορούσα να φύγω να την βρω, διότι η ώρα δεν είχε περάσει. Δεν πήγα, φοβήθηκα. Δε την ξαναπήρα τηλέφωνο, ούτε την ενόχλησα. Ήξερε γιατί με ήθελε μακριά και ας μη επιθυμούσα να φύγω ποτέ! Απλα μόνο να προσέχει..Ας ξανά κοιμηθώ.. Στα όνειρα μπορώ να σε αγγίζω! Μόνο στα όνειρα!

Υ.Γ Μία αφήγηση από τον αδερφό μου…

Άκης Γκίκας

Δημοσιογράφος