“Το διάστημα και εγώ”,από τη Μαρία Π. Ψαθά

Σκέφτομαι και Γράφω «Το Διάστημα και Εγώ».

Σοκαριστικός ο τίτλος φιλοθεάμων και αδηφάγο μου κοινό.

Σε χαιρετίζω και σπεύδω να σου εξηγήσω.

Εμείς τώρα τα λέμε κάμποσο καιρό εδώ μέσα και με ξέρεις ότι ένα θέμα με το τι «αναζητά» ο κόσμος το έχω . Έκανα λοιπόν το μοιραίο λάθος να ρωτήσω το σύζυγο  «Εσύ,που δεν είσαι του διαβάσματος , τι τίτλος άρθρου θα σε έκανε να το διαβάσεις?»  , για να εισπράξω την καταπληκτική απάντηση «Κάτι για το διάστημα.»

Όχι , μη ταράζεσαι κοινό μου.Ξεπέρασα γρήγορα το σοκ , αποφάσισα μία και καλή πως δεν θα ξαναπάρω τη γνώμη του και προχώρησα στο παρασύνθημα.

Θα γράψω για το διάστημα.Για το διάστημα πρίν και μετά την οικογένεια.Για το διάστημα που χωρίζει πια τις δύο Μαρίες. Την Π.Ε (προ Έλιας) και Μ.Ε (μετά Έλιας).

Μέρες μέρες μου μοιάζει πως τίποτα δεν έχει αλλάξει..είναι πάντα η ίδια ώρα εκεί γύρω στις 8 και 30 το πρωί που ο καφές αχνίζει μπροστά μου και ο καπνός του τσιγάρου ξεκινάει γοργά το σύντομο ταξίδι του στην ατμόσφαιρά. Εκείνη ακριβώς την ώρα νιώθω ξέγνοιαστη,χαλαρή,υπέροχα αφημένη στη ζωή που κυλά απαλά και βρέχει τις ακροθαλασσιές των ονείρων μου..για τέτοια νιρβάνα σου μιλάω.

Σκέφτομαι πότε θα δώ τις αγαπημένες μου φίλες,πώς θα χτενίσω τα μαλλιά μου και τι χρώμα βερνίκι θα περάσω τα νύχια των ποδιών καθότι μάλλον καλοκαίριασε…Αχ..παράδεισος.Όλα ίδια και όλα τόσο διαφορετικά.

Και δέκα λεπτά αργότερα κοινό μου βίαια επιστρέφω στην πραγματικότητα.

Το παιδί έχει ξυπνήσει. Να την αλλάξω , να την πλύνω , να την ταίσω , να της βάλω τα αγαπημένα της παιδικά. Κανένα πρόβλημα. Όσο εκείνη βλέπει παιδικά εγώ φυσικά θα χτενίσω τα μαλλιά μου.

Αφήνω παιδί στον καναπέ και τρέχω να καλλωπιστώ.Στη δεύτερη βουρτσιά η μικρή έχει μπουκάρει στο μπάνιο και έχει πετάξει το άδειο μπουκάλι γάλα στην μπανιέρα. Δε πτοούμαι.Θα χτενιστώ σε λίγο .

Βγαίνουμε από το μπάνιο και πάμε να ζωγραφίσουμε γιατί το παιδί έχει και τάσεις  καλλιτεχνικές. Θυμάμαι ότι πρέπει να μαγειρέψω και στη κουζίνα πια κάνω κλήση στην κολλητή μου.

Κανονίζουμε για το βράδυ.Σιγά , τι? Δεν  θα έχω κουράγια? Είμαι νέα και μάχιμη μαμά

Χωρίς να το καταλάβω έχει φτάσει μεσημέρι.Ένα μεσημέρι που με βρίσκει με το μισό μαλλί φτιαγμένο , τις πυτζάμες να σέρνονται στο πάτωμα και εγώ να παλεύω να ταίσω τη μικρή.

Όλα υπό έλεγχο.Μόλις κοιμηθεί , τελειώνω μαλλί και φτιάχνω νύχια,προσθέτω και λίγη συγγραφή για να νιώσω αυτόνομη στο φούλ.

Κοιμάται η μικρή , δεν μπορώ να φτιάξω μαλλί γιατί θα την ξυπνήσω , κάτι που φυσικά και δεν σκέφτηκα αλλά είμαι πολύ οκ. Το χω.

Κάθομαι να γράψω και όσο γράφω θα βάφω και νύχια. Μα γίνεται μαντάμ και να γράφεις και να βάφεις νύχια?  Ή το κείμενο θα βγεί άλλα ντάλλα ή το νύχι. Επιλέγω να επικεντρωθώ στο κείμενο.

Μία ώρα αργότερα και δέκα λεπτά η μικρή έχει ξυπνήσει , το κείμενο δεν έχει τελειώσει,το νύχι είναι ακόμη άβαφο και το μαλλί για κλάμματα.Έχω έξοδο όμως το βράδυ  και η διάθεση είναι στα ύψη.

Όλο το απόγευμα παίζουμε,χορεύουμε και ζωγραφίζουμε.Γελάω πολύ ,γελάω μαζί της , γελάω με εκείνην.

Η ώρα για το βραδινό της μπάνιο έφτασε και λίγο αργότερα μας βρίσκει ο ύπνος αγκαλιά να βλέπουμε παιδικά.

Δεν έφτιαξα μαλλιά.δεν έβαψα νύχια,δεν τελείωσα το κεφάλαιο και δεν βγήκα με την κολλητή μου. Δεν πειράζει. Αύριο λέω..ένα αύριο που ξέρω ότι θα είναι ίδιο με το σήμερα.

Και αυτό το σήμερα δεν το ζώ μόνη μου…συνεπώς  δεν μπορώ να προγραμματίζω μόνη μου.

Και αν με ρώτας , κάθε μέρα θέλω να φτιάξω και τα μαλλιά μου και τα νύχια μου , θέλω και να βγώ..αλλά αυτά τα θέλω είναι πολύ μικρής σημασίας μπροστά σε αυτά που μου επιβάλλει η πραγματικότητα μου να ζώ τελικά.

Δεν ξέρω εάν σε βοήθησα να καταλάβεις το διάστημα που με χωρίζει πια απο τις δύο Μαρίες.

Ξέρω ότι τελικά έγραψα για το διάστημα Π.Ε και Μ. Ε.

Για το διάστημα Προ Ευτυχίας και Μετά Ευτυχίας.

Σε φιλώ.

 

Save

Save

Save