Εαν αυτο δεν ειναι ευτυχια τοτε τι? (αφιερωμενο σε ολες τις μανουλες…ξερουν εκεινες)

 

Αγαπημένο μου,φιλοθεάμων κοινό.

Άνευ τίτλου το σημερινό μου άρθρο και ολίγον αλλιώτικο από ότι σε έχω συνηθίσει,καθώς καλοκαιράκι έχουμε ,είπα να βγάλω την καμπαρντίνα της αμπελοφιλοσοφίας και να ντυθώ τα αέρινα τα λουλουδάτα τα παρεώ της ξεγνοιασιάς.

Έχω να μοιραστώ μαζί σου σοβαρές απορίες και ούτε λεπτό μη σκεφτείς να μην με πάρεις σοβαρά.

Αρχικά,δράττομαι της ευκαιρίας να παραπονεθώ για την σουρεάλ κατάσταση που βιώνω ως μάνα μωρού-μωρομάνα η ταλαίπωρη- καθημερινά άπαξ και θελήσω η δόλια να επισκεφθώ τις εκπάγλου κάλλους παραλίες τις πανέμορφης χώρας μας.

Το θέμα πάει ως εξής ταίζω μωρό ,αλλάζω μωρό,βάζω αντιηλιακό στο μωρό,αφήνω μωρό στην κούνια,κλαίει το μωρό.

Βάζω μαγιώ,φτιάχνω την τσάντα μου που μέσα απαραιτήτως έχει μια αλλαξιά του μωρού,μια κρέμα του μωρό,678 άχρηστα παιχνίδια του μωρού,πέντε  πιπίλες-γιατί είμαστε επιρρεπείς στο χάσιμο-νερό κρύο,νερό ζεστό,μωρομάντηλα,εφτά  πάνες  για ασφάλεια,τέσσερεις  πετσέτες ,δύο ψάθες,ένα σελτεδάκι και μια σφυρίχτρα-άπαξ και πνιγώ κάπως να ειδοποιήσω ότι στη στεριά βρίσκεται ένα εν δυνάμει ορφανό.

Έτοιμη η τσάντα παραλίας.

Το μωρό μου όλη αυτή την ώρα κλαίει ακατάπαυστα και η μόνη περίπτωση να σωπάσει είναι να της δώσω έτσι για να ξεχαστεί το τηλεκοντρόλ του αιρκοντίσον,.ένα παλιό κινητό τηλέφωνο,ένα άδειο κουτί παπουτσιών και μία πάνα,από τις δικές της.

Βγάζω τσάντα στην πόρτα,κλείνω καρότσι,παίρνω αγκαλιά μωρό,αποφασίζω ότι έτσι αδύνατον να πάρω και τσάντα και ομπρέλα και σαμπρέλα και καρότσι και μωρό και αφήνω ξανά το μωρό στην κούνια του.

Ανοίγω το καρότσι,βάζω μέσα την τσάντα, την ομπρέλα, τη σαμπρέλα ,μια καινή διαθήκη που έπεσε από το ράφι και ένα μπώλ ασημένιο δώρο φίλου και πάω να ξαναπάρω το μωρό.

Όχι.Αδύνατον δις.

Να μη στα πολυλέω,έχω ξεκινήσει στις 10 αυτή την διαδικασία και βγάλε- βάλε, σύρε- έλα ,φέρε- άσε,φτάνω στη θάλασσα στις 1230.

Τέλεια! Ομπρέλα φυσικά και δεν υπάρχει,ξαπλώστρα φυσικά και δεν πληρώνω και έτσι όπως σούρνομαι σαν άλλη κυνηγημένη από τη ζωή πάνω στην άμμο την καυτή (ποιητική αιδός),

Τσούπ! Βλέπω μια συμμαθήτρια.Τρέχει εκείνη να με αγκαλιάσει,μου πέφτουν έμενα όλα μου τα προικιά από τα χέρια ,ευτυχώς το μωρό είναι γαντζωμένο πάνω μου,κάνω ένα 10λεπτο να την ξεφορτωθώ και ένα ακόμη 5λεπτό να ξαναμαζέψω τα τσουμπλέκια μου.

Στήνω επιτέλους και δόξα τον Άγιο Μηνά την ομπρέλα ,στρώνω ψάθες πετσέτες και τα κουβάδακια,φτιαράκια,σχεδιάκια,φατάκια και συναφή .

Έδωσε λέω ο Θεός ας απολαύσουμε την ηρεμία του τάκα-τούκα των διπλανών και των τσιρίδων της κυρίας που κάνει πως κολυμπάει.

Βάζω μωρό στην πετσέτα ,βγάζω πάνα μωρού,λερώνεται  πάνω κάτω και πλαγίως το μωρό ,και εδώ έρχεται η απορία αγαπημένε μου αναγνώστη :  Τι αμαρτιές πλήρωνω Θέε μου?

«Μια ζωή πληρώνεις αμαρτίες αλλωνών» ,απαντάει σε ντο μινόρε η Σακελαρίου μέσα μου, αποφασίζω να μην πτοηθώ από την ταλαιπώρια και την γκαντεμιά παίρνω το παιδάκι μου στα χέρια,ξεχνάω κιλά,κυτταρίτιδες,γκρίνιες,κούραση,αυπνίες και χάνομαι στο τρελό χαμόγελο της που απαρτίζεται από 2 ½ δόντια όλο κι όλο,μόλις τα φρατζολάκια που έχει για πόδια βυθίζονται στο νερό.

Απορία Ν2 Αγαπημένε μου αναγνώστη : Εάν αυτό δεν είναι ευτυχία τότε τι?

 

Μαρία Π . Ψαθά

 

ψαθα

 

Save

Save

Save

Save

Save

SHARE
Previous articleΜου αρεσει ο κολλητος του φιλου μου. Τι να κανω..;
Next articleΜεθοδος για ψητη φετα – ΛΑΖΑΡΟΥ
Μαρία Ψαθά
Η αυτού υψηλότης μου γεννήθηκε μια ηλιόλουστη μέρα Μαγιού του 1984 στην πανέμορφη Καβάλα. Εκεί παλεύω να επιστρέψω σήμερα,μετά από πολυετή περιπλάνηση στην κακούργα Αθήνα με τα πτυχία παραμάσχαλα. Διοίκηση επιχειρήσεων & Life coaching,αμέτρητα σεμινάρια και τόνοι βιβλία η προίκα μου. Αποφάσισα τελεσίδικα πως είμαι συγγραφέας και απειλώ ξεδιάντροπα το αναγνωστικό κοινό μέσα από μεγάλο συγγραφικό blog.Αδίστακτη γαρ,εδώ και 3 χρόνια διατηρώ τη δική μου γωνίτσα στον ιντερνετικό γαλαξία όπου σου μιλάω για αυτογνωσία,ενδυνάμωση,εσωτερική γαλήνη και άλλα ψυχωτικά.Έχω αρθρογραφήσει σε ηλεκτρονικές εφημερίδες,έχω κάνει ραδιόφωνο,τραγουδάω αδιάκοπα και ονειρεύομαι πολύ.