Από το LIKE σου παίρνω τη δύναμη. Της Μαρίας Π. Ψαθά

 

Αγαπημένο μου φανατικό αναγνωστικό κοινό ,

(αρθρογράφος είμαι ό,τι θέλω γράφω)

 

Σήμερις,εν έτη 2016 που τα social media έχουν μπεί για καλά στη ζωή μας ή να το θέσω πιο σωστά , η ζωή μας μπήκε για τα καλά στα social media  ,αποφάσισα να γράψω δυο τρείς αράδες εδώ πέρα , καταθέτοντας τις απόψεις μου και εγώ.

Θα μου πείς,ποιός ζήτησε την άποψη μου ? Και ένα δίκιο το χεις…αλλά να που σαν ον κοινωνικό και απο τη φύση του εξωστρεφές λίγα πράγματα κρατώ για εμένα.

Τα τελευταία χρόνια η ζωή μας έχει γίνει pop up μπανεράκι σε κάθε λογής περίσταση.. Νιώθουμε «γαλήνη» , «ερωτευμένοι»,»διασκεδάζουμε» και γενικά «ζούμε» μέσα απο επικεφαλίδες με μία φωτογραφία πακέτο πάντα με ωραία θέα (και τα μέρη του σώματος θέα είναι) και ένα μπάνικο τιτλάκι να μαζέυει χειροκροτήματα,επιφωνήματα  γραπτά και φυσικά likes.

Γι αυτά τα τελευταία δε , έχω δει να θυσιάζονται παιδιά,σκυλιά,γατιά,ετοιμοθάνατοι παππούδες,άσχετοι περαστικοί σε κακό χάλι,προσωπικές –πολύ προσωπικές-στιγμές και φυσικά όλος ο εσωτερικός-εσώ των ρούχων-κόσμος μας.

Σου μιλάω εγώ που και το σκυλί μου ανεβάζω στα social , σε κουλές φάσεις,και το παιδί μου –πάντα πλάτη ποτέ πρόσωπο- και κατά καιρούς έχω πατήσει και εγώ like σε εικόνες  που περισσότερο με έθλιβαν παρά με χαροποιούσαν.

Αλλά ξέρεις τι γίνεται? Στον μικρόκοσμό που έχει μεταφερθεί όλη η ουσία της ζωής (ας γελάσω) το να μην κάνεις like ισούται με εσχάτη προδοσία.

Ποιά είμαι εγώ που θα τολμήσω να προσπεράσω την καμμένη μπριτζόλα σεταρισμένη με μπύρα ελληνικής παραγωγής και το “feeling blessed” του ιντερνετικού μου φίλου?

Πως τολμάω να μην μου αρέσει η ανάρτηση περί της κηδείας  κάποιου ανθρώπου η οποία δεν είναι απλώς μία ανάρτηση.Είναι κανονική μετάδοση απο το τόπο του μοιρολογιού και του πόνου του αβάσταχτού που κάπως έτσι απολύτως ταιριαστά κόλλησε και η ΄σελφι με το μαύρο γυαλί το μοδάτο και πατήθηκε μόνη της η δημοσίευση. Διότι σου λέει ο Ζουκενμπεργκ : « Τέτοιο υποκριτικό ταλέντο,τέτοια αλαβάστρινη πονεμένη ομορφιά και να μην ανέβει?» Δεν το δέχεται το παγκόσμιο σοσιαλμιντικό σύστημα παιδί μου!

Έχω δεί που λές σέλφι απο τα κρεβάτια του πόνου ,των νοσοκομείων..που αλλοίμονο φυσικά και ναι μεν πονάς και υποφέρεις και «πωπωπω,τι με βρήκε?» αλλά σαφέστατα θα το ανεβάσεις. Γιατί?

Γιατί δεν ζείς χωρίς το like.

Ξέρω δεν σου αρέσει η αλήθεια.Λυπάμαι αλλά θα πρέπει να τη λουστείς. Δεν ζείς χωρίς το σχόλιο το αποκάτω,δεν ζείς χωρίς το γκλίν της ειδοποίησης,δεν ζείς μακρυά απο έναν κόσμο που ουδόλως σχετίζεται με τον πραγματικό.

Είμαι σίγουρη πως εάν ο καθένας μας είχε τη δυνατότητα να ανεβάζει την πραγματική του ζωή , χωρίς φτιασιδώματα,χωρίς υπερβολές,χωρίς φωτογραφίες και λέξεις που κραυγάζουν για προσοχή , όχι μόνο όλος ο κόσμος αλλά και ο καθένας μας σαν μονάδα θα ήταν ουσιαστικά ευτυχισμένος.

Η ζωή μας δεν μπορεί να είναι κλεισμένη σε ένα λαπ τοπ,ούτε καδραρισμένη σε μια σέπια.

Οφείλουμε πρωτίστως στον εαυτό μας να μας σεβόμαστε.Αλήθεια,πόσο νομίζεις ότι σε σέβεσαι όταν ανεβάζεις φωτογραφίες που ούτε εσύ καν θα έπρεπε να έχεις τραβήξει?

Γιατί αυτο το γ@μημένο το κουμπάκι να σε εξουσιάζει τόσο?

Και γιατί απο την άλλη θα πρέπει όλοι εκείνοι που δεν το πατάνε να μπαίνουνε αυτόματα black list?

Από τη στιγμή που –λανθασμένα για εμένα-αποφασίζεις τόσο πολύ να εκτεθείς θα έπρεπε να είσαι σε πλήρη ετοιμότητα για την κάθε αντίδραση.

Ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω απο εσένα ,ούτε βρίσκεται μέσα στην σέλφι σου.

Ο ίδιο κόσμος πάλι έχει δικαίωμα να μην του αρέσει αυτό που βγάζεις εκείνη τη δεδομένη στιγμή προς τα έξω. Λέγεται  «επιλογή» και είναι δικαιώμα του καθενός.

Προσωπικά δεν πατάω like σε φωτογραφίες παιδιών,ούτε σε πονεμένες απο τη μοίρα αναρτήσεις,και δεν θα πω καν περαστικά σε κάποιον που ανεβάζει φωτό απο το νοσοκομείο! Απλά και μόνο γιατί εισπράττω ότι το like μου εκβιάζεται.

Δεν θα σου μάθω εγώ να σε σέβεσαι , ούτε είμαι η αλάνθαστη.Το αντίθετο.

Έχω όμως δικαίωμα στην επιλογή και όπως εσύ επιλέγεις να μην κρατάς τίποτα για εσένα έτσι και εγώ επιλέγω να μην μου αρέσει η τόσο μεγάλη δόση της ζωής σου στην οθόνη μου.

Δίκιο εσύ δίκιο και εγώ και όπως λέει μια φίλη μου , «αποφασίζουμε ότι διαφωνούμε και τρέχουμε αγκαλιασμένοι στην αμμουδιά».

 

Υ.γ τράβα μια σέλφι τώρα που το διάβασες και feel και λίγο blessed ,γιατί όσο να πείς μια ευλογία το γράψιμο μου στην δανείζει.

 

Μαρία Π.Ψαθά

Πάρε και το τραγουδάκι το έξτρα σπέσιαλ 😉

 

Save

Save

Save

Save

Save

Save