Δημήτρης Γιώτης: “Ο Γιάννης είναι το Oscar της ζωής μου!”

Συνέντευξη στον Σπύρο Καλαματιανό

78

Ο Δημήτρης Γιώτης είναι ένας καταπληκτικός και ταλαντούχος ηθοποιός, ένας γοητευτικός άνδρας, ένας άξιος σύζυγος-οικογενειάρχης. Μετράει πολλές και σημαντικές επιτυχίες-συνεργασίες….Τι να πρωτοθυμηθείς, από τον Χόρν, την Αλίκη μέχρι και το Ημερολόγιο Ενός Τρελού (έναν απ΄τους πολλούς σταθμούς της καριέρας του)

Όποιο ρόλο και να κάνει ότι και να παίξει το κάνει μοναδικά…Δεν θα ξεχάσω τον ανεπανάληπτο Bar-Bar Κώστας Παναγιωτόπουλος, ο οποίος μου είχε πει βλέποντας τον στο Ημερολόγιο Ενός Τρελού που μου είχε πει… “εάν ζούσε ο Χορν θα ζήλευε την ερμηνεία του”…

Θα μπορούσα να μιλάω και να γράφω ώρες, όμως θέλησα για λογαριασμό του PENYPENY.GR να του κάνω μια διαφορετική εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη…Πρόσφατα τον συνάντησα και με χαρά δέχτηκε να μου δώσει ακόμα μια συνέντευξη, προσπαθώντας να τον “ανακρίνω” για τα επαγγελματικά του βήματα, για την προσωπική του ζωή, για την επικαιρότητα κ.α πολλά…

Δεν ήταν λίγες οι φορές που συγκινήθηκε καθώς μου μιλούσε, ενώ σίγουρα δεν μασούσε τα λόγια του, καθώς με την ειλικρίνεια, την ταπεινότητα, την σοβαρότητα, το ήθος, πράγματα τα οποία τον διακρίνουν, μου απάντησε χωρίς φόβο και δεύτερες σκέψεις σε ότι και αν τον ρώτησα.

Διαβάστε παρακάτω μια άκρως ενδιαφέρουσα και συγκλονιστική συνέντευξη…

Ποια είναι τα νέα σου επαγγελματικά βήματα;

Με πετυχαίνεις σε μια δημιουργική περίοδο. Ύστερα από οκτώ προτάσεις που ειλικρινά με χαροποίησαν αλλά δεν μπορούσα να είμαι ή γιατί δεν ήταν η στιγμή ή γιατί δε με ενδιέφερε ο ρόλος, οι συγκυρίες…έκανα ένα πετυχημένο κύκλο με το ”Του Τρελού + Του Γιατρού” σε διάφορους χώρους όπως στο μπαρ της Λένας Αλκαίου και της Αθηνάς Τσαμαδού, ολοκληρώνω μια μετάφραση – απόδοση κάτι πολύ αγαπημένου και βέβαια είμαι στις τελικές πρόβες του ”Όταν πεθάνω θάψτε με στο fb” ένα έργο του Αντώνη Τσιπιανίτη σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου. Εγώ κάνω το…fb, τον υπεύθυνο όλου αυτού του συστήματος…εγώ τώρα ε, με καταλαβαίνεις, δεν το ‘χω που δεν το ‘χω πρέπει να πείσω ότι το διευθύνω κιόλας…σουρεαλιστικές καταστάσεις βιώνω…

Η παράσταση θίγει μια πολύ σημαντική και καθημερινή κατάσταση. Πόσο υπάρχουν ειλικρινές σχέσεις και πως διαχειρίζεται ο καθένας την ψεύτικη ή αληθινή εικόνα;

Έχουν τις σχέσεις που θέλουν να έχουν. Ξέρεις στη ζωή ό,τι δίνεις παίρνεις. Δεν φταίει ποτέ ο άλλος, μπορεί να μην είναι των δικών μας προσδοκιών, να έχουμε παραπάνω βλέψεις όμως ποτέ δεν φταίει ο άλλος. Φταίει ό,τι καθρεφτίζουμε εμείς απάνω του. Γίνεται ένα παιχνίδι θύτη και θύματος χωρίς τελειωμό. Ο καθένας μπορεί να κάνει ο,τι θέλει. Δική του η ζωή, δικό του και το δικαίωμα. Αν θέλει να έχει μια ψεύτικη εικόνα, ας έχει. Πειράζει κανέναν; Αν νοιώθει καλύτερα έτσι, δικό του θέμα. Αν δεν άπτεται της σωματικής ακεραιότητας κάποιου, εις βάρος κάποιου…πολύς λόγος για το τίποτα. Ζούμε μια εποχή της εικόνας…φτιάξαμε όνειρα στην άμμο που τα πήρε το πρώτο αγέρι. Πιστεύω πολύ αυτό που λέω στο έργο: ” Όταν αληθινά είναι μόνο τα δυσάρεστα, ας ζήσουμε τα ευχάριστα έστω και σαν ψέμα. Μην ξεχνάς ότι η ευχαρίστηση που σου δίνει το ψέμα, είναι αληθινή” !

Στον καλλιτεχνικό χώρο υπάρχουν αληθινές-ουσιαστικές σχέσεις ή μόνο λυκοφιλίες-δήθεν σχέσεις;

Εγώ έχω στηριχτεί στις αληθινές φιλίες, στις σχέσεις καρδιάς και μόνο. Καμιά, δική μου πρεμιέρα, δεν είχε από κάτω ανθρώπους μόνο και μόνο για …την φωτογραφία. Είχε και έχει ανθρώπους που έχουμε μοιραστεί, αγαπηθεί, πονέσει, νοιαστεί στιγμές και περιόδους της ζωής μας και μας συνδέουν πράγματα και καταστάσεις. Νοιώθω ασφαλής με τις επιλογές που έχουμε κάνει εκατέρωθεν και η πορεία της ζωής μας δείχνει γενναιοδωρία και αγάπη.
Τώρα όσο αφορά τις ”λυκοφιλίες” και βέβαια υπάρχουν και θα υπάρχουν. Βλέπω, ακούω συχνά να γλυκομιλούν και πίσω απ την πλάτη να πέφτουν οι μάσκες και να αρχίζει το θάψιμο…και πρόσεξε και άκουσε με, άνθρωπος που θάβει κάποιον άλλον, θα θάψει και σένα, κανόνας…πάνε σύμφωνα με τα συμφέροντα…εδώ εμένα με έχουν καλέσει σε δουλειά, την έχω αποδεχτεί με χαρά και μετά προσπαθούν συνέχεια να μπλοκάρουν τη καλή συνεργασία..να πηγαίνεις για πρόβα και να πρέπει να αντιμετωπίσεις τη μιζέρια, για να μην πω κουτοπονηριά ή κακία του άλλου, σου ζήτησα να έρθω; όχι..ήρθα με κέφι κι όρεξη; μεγάλη…τότε γιατί θες να μπλοκάρεις τα θέματα…τι μας δείχνει; τα προβλήματά σου και μόνο….αλλά εγώ σάκος του μποξ δεν γίνομαι κανενός. Ο καθείς και στον…ψυχολόγο του!…Δεν μπαίνω σε αυτό το τριπάκι…αν κάτι με ”χαλάσει” απλά κατεβάζω ρολά…μπορεί όχι αμέσως γιατί έχω υπομονή και αντοχή αλλά αν …ξενερώσω…βαριέμαι μωρέ, πάμε γι άλλα…δεν μπορώ τη συναισθηματική μιζέρια, τη φτήνια!

Κατά καιρούς βλέπουμε στο ιερό επάγγελμα-λειτούργημα του ηθοποιού να παρεισφρύουν άλλοι άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με το αντικείμενο. Πχ ο Ντάνος παίζει σε γνωστό σήριαλ. Ποια είναι η γνώμη σου;

Δικαίωμά του να δοκιμάσει και να τολμήσει τ όνειρά του. Όχι μόνο ο Ντάνος μα και όποιος άλλος, ποιος είμαι που θα ‘χω γνώμη στη ζωή του άλλου; Αυτά τα απόλυτα και κατηγορηματικά αρνητικά σχόλια, ποιόν εξυπηρετούν; Η ιστορία επαναλαμβάνεται συνεχώς, θυμήσου πόσες εστεμμένες μπήκαν στο χώρο και έμειναν: Ζωή Λάσκαρη, Ρίκα Διαλυνά, Βάνα Μπάρμπα, Μαίρη Βιδάλη, Γωγώ Ατζολετάκη…αν το θέλει κάποιος πολύ, είμαι μαζί του, μαγκιά του. Εγώ εκεί που έχω, αν θες, ένσταση είναι όταν γίνεται ελαφρά την καρδία…με κοιλιακούς και μόνο κάνεις καριέρα με ημερομηνία λήξης. Δηλαδή λίγο μανεκέν, λίγο παρουσιαστής, λίγο τηλεόραση, λίγο δημοσιογράφος…λίγο απ όλα…δεν μπορεί πουθενά να είναι ”πολύς”! Μα και πάλι στα όνειρα του άλλου δεν χρειάζεται κριτής…κριτής είναι ο κόσμος, το κοινό, εκείνο επιλέγει με ποιόν επικοινωνεί και είναι σεβαστό.

Πιστεύεις ότι το θέατρο περνάει κρίση;

Εννοείται ότι περνάει κρίση, κρίση αξιών! Στην Αθήνα του 2019 υπάρχουν 1500 παραστάσεις. Είναι ωραίο να ανθίζει και να εκδηλώνεται το πάθος του καλλιτέχνη όμως πολλές φορές δεν φτάνει μόνο η πρόθεση, μια σωστή δουλειά απαιτεί γνώση, πειθαρχία, οργάνωση, όρεξη να μαθαίνεις και να μην είσαι ξερόλας…Πάντα το θέατρο βαλλόταν από κοινωνικοοικονομικές καταστάσεις, είναι…είδος πολυτελείας. Παρόλο βέβαια ότι ο πολιτισμός και η κουλτούρα ενός λαού περνάει κι από το θέατρο. Η ανάγκη να αφουγκραστεί, να μοιραστεί σκέψεις και συναισθήματα ο ένας με τον άλλον, τους έκαναν να συσσωρεύονται στο θέατρο. Εδώ η ιστορία λέει, ότι στο πόλεμο του 40 η Βέμπο τραγουδούσε ”Παιδιά της Ελλάδος παιδιά” σε ένα κατάμεστο θέατρο…στην επταετία η ίδια ανάγκη…και συνεχίζεται…απλά,νομίζω, ότι ο κόσμος πηγαίνει εκεί που νοιώθει το ”γιατί ”, εκεί που υπάρχει λόγος, που τον ”αφορά” και όχι στα ”μανάβικα” ή τα ”σούπερ μάρκετ” …

Τι είναι αυτό το οποίο απεχθάνεσαι σε προσωπικό επίπεδο;

Τη μιζέρια…προ πάντων τη συναισθηματική! Τη φτήνια της ζωής…την λανθασμένη προσπάθεια μερικών που για να νοιώσουν κάτι (οι δύστυχοι) προσπαθούν να σε μειώσουν. Η ευγένεια, ο σεβασμός, η ποιότητα δεν μαθαίνονται…είναι στάση ζωής. Ακούω και βλέπω συνέχεια κόσμο που μένει ή αναζητά την κατινιά, το κακό σχόλιο, το κοτσομπολιό (πάντα το κοτσομπολιό περιέχει κακία, ποτέ δε θα ακούσεις καλοπροαίρετα σχόλια) …τι να πω τρέφονται με αυτά στην …κενή ζωή τους. Μιλάνε για τους άλλους για να μην έρθουν αντιμέτωποι με τη δική τους ζωή…θλίψη μου προκαλούν και μόνο.

Υπήρξαν στιγμές που αδικήθηκες και συγχώρεσες ανθρώπους και καταστάσεις μρ το περασμένη του χρόνου;

Εννοείται. Η συγχώρεση ξεκινάει πρώτα από μέσα μας, για μας. Η ζωή εξελίσσεται, προχωράει…άλλους τους συγχωρείς και φεύγουν απ την ζωή σου, γιατί έτσι πρέπει να γίνει και με άλλους αναθεωρείς και συνεχίζεις μαζί σε πιο στέρες βάσεις. Εγώ πιστεύω πολύ στο πέρασμα το χρόνου, όλα τα δείχνει και τα πράγματα ξεκαθαρίζουν…για παράδειγμα σε πάρτυ του ΟΚ! μιλάμε με έναν νεότερο ηθοποιό για τη δουλειά που το είχαν επιλέξει (μάλιστα εν αγνοιά του, μου είχε ζητηθεί η γνώμη μου και είχα πει τα καλύτερα) και ξαφνικά γυρίζει και μου λέει: ”Χίλια συγνώμη” ” Γιατί ; Για ποιο λόγο;” ”Γιατί είχα πιστέψει πράγματα για σένα που δεν ισχύουν” ”Δεν θέλω να μου πεις από που (καταλάβαινα, χαζός δεν είμαι …τον παίζω!), η ιστορία έρχεται από μόνη της να αποδίδει στον καθένα ότι του αξίζει”…

Είσαι ένας επιτυχημένος ηθοποιός και πάρα πολύ καλός οικογενειάρχης. Πόσο εύκολο είναι να συνδυάζεις καριέρα και οικογένεια;

Το θέατρο είναι τρόπος ζωής! Η αναπνοή μου, το οξυγόνο, είναι βαθύτερη ανάγκη έκφρασης όσων θέλω να πω ή νοιώθω για τη ζωή. Η πορεία της ζωής μου ήταν μονόδρομος γι αυτό. Δεν ξέρω κάτι άλλο… Η οικογένειά μου είναι ο πυρήνας, είναι η αρχή και το τέλος. Ο Γιάννης, ο γιος μου, είναι η ζωή μου. Το Oscar της ζωής μου! Πιστεύω πολύ ότι στα παιδιά, στην ενέργειά τους, στην πρώτη φορά. Ανακαλύπτεις τη ζωή ξανά. Ανακαλύπτεις όρια, κάνεις όνειρα, πετάς, τολμάς, ρισκάρεις, πέφτεις – σηκώνεσαι και συνεχίζεις…ένα παιχνίδι είναι η ζωή! Ολα συνδυάζονται αν θέλεις κι όλα επιτρέπονται…εγώ δεν έχω χάσει αγώνα ποδοσφαίρου του Γιάννη, ή στο κολυμβητήριο ή πάρτυ φίλων του, είμαι εκεί να τον βλέπω να ζει και να εξελίσσεται. Μπορεί να γυρίσω από γύρισμα ή πρόβα, να χω νυχτερινό κάλεσμα,να κοιμηθώ στις 6.00 το πρωί και στις 9.30 να παρακολουθώ ματς του Γιάννη…όλα είναι μέρος της ζωής μου! Όποιος θέλει προλαβαίνει.

Πρόσφατα είχαμε και πολλές πολιτικές εξελίξεις. Πως βλέπεις την συμφωνία των Πρεσπών και την αλλαγή της ονομασίας των Σκοπίων;

Είναι κάτι που με στεναχωρεί πάρα πολύ!..όλα έχουν ένα τίμημα και όλοι μια τιμή…αλλά τέτοιο ξεπούλημα στη χώρα και στην ιστορία μας; …με στεναχωρεί, θλίψη νοιώθω…μη σου πω οργή και ντροπή γι αυτούς που επέλεξαν να πάρουν την τύχη μου στα χέρια τους. Ντρέπομαι για κείνους, για μας…τι θα παραδώσουμε στις επόμενες γενιές;…συμβαίνουν ασύλληπτα πράγματα και νοιώθω ότι είμαστε πιόνια σε ξένα χέρια…Είναι μεγάλη κουβέντα που δεν ξεκινά και τελειώνει με μια ερώτηση…μόνο Ντροπή!

 

Πως κρίνεις τους καλλιτέχνες οι οποίοι υπερασπίστηκαν την συμφωνία αυτή;

Κρίθηκαν μόνοι τους και από τις πράξεις τους. Θα το ξαναπώ, όλοι έχουν μια τιμή…δυστυχώς…είμαστε στη μέση Ανατολής και Δύσης…προσπαθούμε να είμαστε ή να δείχνουμε δυτικοί μα τα 400 χρόνια δεν αποτινάζονται εύκολα…αλλά ξεχνούν, ξεχνούν εύκολα…ιστορία, ταυτότητα, μάχες και προγόνους. Είναι μια μαύρη σελίδα της ιστορίας αυτό που ζούμε και πολύ φοβάμαι ότι τα χειρότερα έρχονται…Απορώ ήθος, φιλότιμο, αξίες , κουλτούρα, ποιότητα…που πήγαν χαμένα. Ο καλλιτέχνης είναι για να ξυπνά συνειδήσεις όχι για να ξεπουλιέται…

Ποια είναι η πιο σκληρή εικόνα που έχεις από τα παιδικά σου χρόνια;

Να φεύγω μικρό παιδί – πιτσιρίκι από το σπίτι του πατέρα μου με τα ρούχα μου… σε μαύρες σακούλες σκουπιδιών…..δεν θέλω να πω κάτι άλλο…ας το αφήσουμε…πονάει…πονάει πολύ!…νοιώθω ευλογημένος που είμαι ο ”πατέρας” που δεν είχα…

Έχεις συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα της υποκριτικής τέχνης. Ποια είναι τα συναισθήματα σου και ποια είναι η πολυτιμότερη συμβουλή που έχεις πάρει και από ποιον/α;

Νιώθω πλούσιος που στις αποσκευές μου, όλα αυτά τα χρόνια, είναι σημαντικές συνεργασίες με τους μεγαλύτερους θεατράνθρωπους που γέννησε αυτή η χώρα. Όταν είχα την τύχη να ξεκινήσω με το Μίνω Βολονάκη, τη Ρούλα Πατεράκη, τον Σπύρο Ευαγγελάτο, τον Γιάννη Ιορδανίδη, τον Γιάννη Διαμαντόπουλο, τον Κώστα Φέρρη, τον Κοραή Δαμάτη, τον Σήφη Βαρδάκη και όχι μόνο καταλαβαίνεις ότι ο πήχης και τα στάνταρ είναι υψηλά. Ή όταν υπήρξα κοντά στην Αλίκη (Βουγιουκλάκη) τέτοια γενναιοδωρία, τόση λάμψη, τόσο φως δεν υπάρχει, στη Σμαρούλα (Γιούλη) τα μπάνια μας, τα ταβερνάκια μας, σπίτι της κοιμόμουν (επί Βαγγέλη Λιβαδά εννοείται, άρχοντας μοναδικός), στη Ζωή Λάσκαρη, τη Λήδα Τασοπούλου…τι να πρωτοθυμηθώ; το Νίκο Κούρκουλο; για να φανταστείς ότι εκείνος με προέτρεπε να γίνω πατέρας, συζητήσεις ξανά και ξανά, με είχε στο Εθνικό κοντά του 2,5 χρόνια…τα ξενύχτια με τη Βέρα Κρούσκα με τις κουβέντες, τα γέλια και τις μπιρίμπες μας (μην ξεχνάς ήταν η θεατρική μου μαμά!), την Άννα Ανδριανού (σχέσης ζωής, σπουδαίο πλάσμα η Άννα), την Εύα Κοταμανίδου, τη Σωτηρία Λεονάρδου, το Δάνη Κατρανίδη, πιο γενναιόδωρος άνθρωπος επί σκηνής δεν υπάρχει, τον Γιώργο Παρτσαλάκη- εξαιρετικός, τον Τρύφωνα Καρατζά – Κύριος (συνεργασίες, κουβέντες σπίτι στην βεράντα του με θέα Ακρόπολη και Λυκαβηττό), τη Μαρία Αλειφέρη (σχέση καρδιάς), την Τζέση, τι να πω, μου λείπει τόσο πολύ, οικογένειά μου ήταν και θα είναι…σου μιλάω για άλλα μεγέθη, ήθη, έθιμα…


Δεν μπορώ να σου ξεχωρίσω μια γιατί υπήρξαν συζητήσεις και συμβουλές που τις κρατάω καλά φυλαγμένες, όλες έχουν κάτι ξεχωριστό από όλους κάτι πήρα, κάτι έμαθα…θυμάμαι την Αλίκη σε κάποια μας ανάλογη κουβέντα μου χε πει: “Τα φίδια να τα έχεις στην αυλή σου για να τα ελέγχεις'” ή η Κάτια Δανδουλάκη (σπουδαίος άνθρωπος και μοναδική Κυρία) να προσπαθεί να με αποτρέψει να ασχοληθώ με την παραγωγή ώσπου μετά από ατέλειωτες συζητήσεις να μου λέει: “Τόλμα! Έχεις την τρέλα τη δική μου. Δεν έχεις γιατρειά. Αφού επιμένεις, μπορείς! Δε σε φοβάμαι…εγώ είμαι εδώ.”…τι να πρωτοθυμηθώ;

Έχεις ανεκπλήρωτα όνειρα που θέλεις να κάνεις πραγματικότητα στο άμεσο μέλλον;

Στο συρτάρι είναι καλά φυλαγμένα έργα αγαπημένα, ξεπροβάλλουν όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή. Κάτι ψήνεται, κάτι ετοιμάζεται…θα δείξει.
Άλλα όνειρα:…ταξίδια. Θέλω να πάω στη Νέα Υόρκη που δεν έχω πάει, αυτό θέλω. Για να φανταστείς έχω πάει δύο φορές υπερατλαντικό ταξίδι, στον Καναδά και δεν έχω πάει στη Ν.Υ. Γεννήθηκε και ο Γιάννης όπου πηγαίνουμε περισσότερο Ευρώπη και έχει μείνει όνειρο ανεκπλήρωτο. Θα γίνει όμως.

Τι θα ήθελες να πεις κλείνοντας;

Να ζούμε την κάθε μέρα, την κάθε στιγμή! Δεν είναι πρόβα η ζωή! Είναι δώρο θεού!