Οι μουσικές καρέκλες του έρωτα , της Μαρίας Π . Ψαθά

114

Θυμάσαι εκείνο το παιχνίδι που παίζαμε μικροί ?

Γύρω γύρω εμείς , στη μέση οι καρέκλες και κάθε που σταματούσε απότομα η μουσική έπρεπε οπωσδήποτε να καθίσουμε σε μία καρέκλα. Εκείνος που δεν θα έβρισκε καρέκλα να καθίσει ήταν ο χαμένος,έφευγε από το παιχνίδι και η μουσική δεν είχε πια κανένα νόημα για αυτόν.

Στα σχεδόν 35 μου , μία αναλαμπή φώτισε την μέρα μου. Λέμε , “ο έρωτας είναι ένας διαρκής αγώνας” , “ο έρωτας θέλει καθημερινή δουλειά” ..λέμε λέμε..αλλά στην ουσία δεν κάνουμε.

Και έτσι κάθε που τελειώνει το τραγούδι του έρωτα είναι πολύ πιθανό κάποιος άλλος να έχει πάρει την καρέκλα μας και εμείς να βρεθούμε εκτός παιχνιδιού.

Ένας φίλος μου είπε ” Δεν είναι πολύ σκληρό και αγχωτικό αυτό? ” Όχι.Ξεκάθαρα όχι.

Κάθε τι στη ζωή μας απαιτεί την φροντίδα και την προσοχή μας. Επιβάλλεται να είσαι παρών σώμα και ψυχή.Να δίνεις το απόσταγμα του εαυτού σου κάθε στιγμή για να μπορείς να περιμένεις την ανταπόκριση , την αναγνώριση,την ανταλλαγή.

Δεν υπάρχει τίποτα μα τίποτα το ανιδιοτελές όταν μιλάμε για τον έρωτα.Θέλω να σε αγαπήσω για να αγαπηθώ.Θέλω να σε αγγίξω για να νιώσω , θέλω να σε αγκαλιάσω για να γεμίσω.

Εγωιστικό σου φαίνεται ? Μα αλήθεια , όσο και αν θαυμάζω τους καταραμένους ποιητές με στεναχωρεί η μοναξιά τους. Ο έρωτας θα έπρεπε να είναι μοίρασμα και παρέα.

Όχι ένας στίβος μοναχικού αγώνα.

Παρατηρώ γύρω μου ζευγάρια δυστυχισμένα,κάποτε και εκείνοι αγαπήθηκαν με πάθος…Στην λήξη της μουσικής όμως ήταν βαθύτατα απορροφημένοι σε κάτι άλλο..και έτσι η καρέκλα τους παραχωρήθηκε , μάλλον κερδήθηκε από εκείνον που επαγρύπνησε για να την έχει.

Είναι τουλάχιστον αφελές να πιστεύεις ότι η αγάπη από μόνη της είναι αρκετή.Δεν είναι.Λυπάμαι.

Σου χαλάω ενδεχομένως το όνειρο μα το κάνω μόνο και μόνο γιατί σε θέλω εκεί , μέσα στην μουσική ,με μια καρέκλα πάντα δική σου.

Η σχέση , η κάθε σχέση είναι ζωντανός οργανισμός.Θέλει νιάσιμο,ταχτάρισμα,τάισμα καθημερινό.

Επειδή λές ότι αγαπάς δεν σημαίνει ότι το πράττεις κιόλας.

Σήμερα λοιπόν άλλαξε.Κέρδισε την μουσική σου καρέκλα.

Αγάπησε πραγματικά τον άνθρωπο σου,δώσ’του σεβασμό , αναγνώριση,θαυμασμό,πίστεψε τον.

Και σου υπόσχομαι ότι θα βιώσεις το θαύμα.Δεν είναι ποτέ αργά ή πολύ νωρίς.Είναι πάντα η σωστή ώρα να κερδίσεις την αγάπη.

Η καρέκλα σου είναι εκεί.Ξεσκόνισε την .

Η μουσική δεν τελειώνει ποτέ , για εκείνον που θέλει να ακούσει.

Εσύ , ακούς ?