Συμβαίνει τώρα

“Έρωτας” ,ένας ψυχοθεραπευτής απαντά σε όλα μας τα ερωτήματα

Πολλοί έχουμε τον έρωτα σε ένα ροζ συννεφάκι και τον ζητάμε. Αλλά δεν αντιλαμβανόμαστε πως ο έρωτας είναι κάτι πιο περίπλοκο και όχι τόσο θετικό, όπως το έχουμε στο μυαλό μας. Ποια είναι τελικά η σημασία του έρωτα;

Αυτό θα το αφήσουμε στον Πέτρο Θεοδώρου, ψυχοθεραπευτή και συγγραφέα, μέλος της E.A.G.T. και πιστοποιημένο επόπτη. Ο κ. Θεοδώρου παρουσιάζει έννοιες που τόσο δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε και που επηρεάζουν τις σχέσεις μας…

Ο κ. Θεοδώρου θα μας μιλήσει για τον έρωτα, την αγάπη και τον σεξουαλικό πόθο, στην παρουσίασή του στον Ιανό στην Αθήνα την Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου (18:00 -20:00)… αλλά πριν από την εκδήλωση έκανε μια στάση στο iPop.gr.

Τι θα ακούσουμε, λοιπόν, στην εκδήλωση; «Πρόκειται για μια προσωπική προσέγγιση του φαινομένου «έρωτας» για ορισμένα γνωρίσματα που έχει ο έρωτας και κάποια συναισθήματα, αντιφάσεις, μια ανάγνωση του τι είναι αυτό το φαινόμενο που κινεί στον πλανήτη μας», αναφέρει σε γενικές γραμμές ο ψυχοθεραπευτής και μας δίνει μια μικρή γεύση.

Όπως μας λέει ο ίδιος, η ανάγκη για αυτή τη συζήτηση υπάρχει ειδικά όταν στο ζήτημα των σχέσεων συναντάμε ένα τεράστιο χάος στην ορολογία. Κάποιος μιλάει για τον «έρωτα» κι εννοεί την «αγάπη» ή το αντίστροφο, άλλος μιλά για «αγάπη» κι εννοεί τον «σεξουαλικό πόθο». Και ποια είναι η σημασία του έρωτα;

Η σχεσιακή μας παιδεία; Όπως αναφέρει ο κ. Θεοδώρου, είναι σχεδόν ανύπαρκτη κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τον κόσμο και τους ανθρώπους αλλά και με διάφορους ειδικούς που ξεπηδούν συνέχεια στα social media και το διαδίκτυο και μιλούν για όλα αυτά.

Ωστόσο, ο κ. Θεοδώρου διευκρινίζει πως «δεν θεωρώ ότι έρχομαι να ρίξω το φως μέσα στο χάος που υπάρχει, απλά λέω μια προσωπική προσέγγιση για όλα αυτά τα θέματα».

Και η προσέγγιση αυτή θα έχει κάποια βασικά χαρακτηριστικά:

Έρωτας, αγάπη και σεξουαλικός πόθος είναι τρεις διαφορετικοί αστερισμοί, σύνολα αναγκών που συναντιούνται αλλά δεν είναι το ίδιο. «Όσο κι να φάω δεν θα ξεδιψάσω, όσο και να πιω δεν θα χορτάσω», σχολιάζει ο ψυχοθεραπευτής εννοώντας πως «δεν σημαίνει ότι αν υπερτονιστεί το ένα, θα χορτάσω τα άλλα δύο, αυτές οι ανάγκες συναντιούνται αλλά διαφέρουν χαρακτηριστικά στη ρίζα τους».

Ποια είναι η σημασία του έρωτα; Ο έρωτας είναι η ομοιογένεια, ο Άλλος είναι όμοιος με μένα, όπως θα ήθελα να είναι, ενώ η αγάπη είναι η αποδοχή της διαφοράς μας. Απ’ την άλλη, η έννοια του σεξουαλικού πόθου είναι πασπαρτού, ταιριάζει παντού αλλά είναι διαφορετική η εμπειρία του σεξ όταν ερωτευόμαστε κι όταν αγαπάμε.

Το δεύτερο σημείο, το οποίο θα τονιστεί στην ομιλία, είναι ότι έχουμε φτιάξει μια σχέση τέρας.

Πρέπει να είναι ο Άλλος ο ιδανικός σύντροφος, να είμαστε μονίμως ερωτευμένοι μαζί του κι αυτός μαζί μας, να κάνουμε το σεξ των αιώνων μαζί του και αυτός μαζί μας, να είμαστε οι καλύτεροι φίλοι, οι καλύτεροι σύντροφοι, να κάνουμε την καλύτερη παρέα, να μεγαλώνουμε παιδιά, να πληρώνουμε φόρους λογαριασμούς και όταν κάτι δεν λειτουργεί σωστά να λέμε ότι δεν τα καταφέραμε ή να αποδίδουμε την ευθύνη στον Άλλον για την «αποτυχία» της σχέσης μας μαζί του

Όλη η προσέγγιση γίνεται με βάση τα παραπάνω δύο σημεία.

Ο Πέτρος Θεοδώρου ετοιμάζει ήδη την τριλογία του στα εν λόγω ζητήματα, το κάθε ένα βιβλίο θα είναι αφιερωμένο σε ένα από τα τρία σαγηνευτικά φαινόμενα της ύπαρξης μας, τον έρωτα , τον σεξουαλικό πόθο και την αγάπη, θα είναι τρία αυτόνομα βιβλία υπό τον ενιαίο ΓΕΝΙΚΟ τίτλο  «… στους αιρετικούς της αγάπης: Τα μάτια που με κοίταξαν».

Έρωτας και θάνατος

Όπως σχολιάζει ο ψυχοθεραπευτής, ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του έρωτα είναι ότι είναι άμεσα συνυφασμένος με τον θάνατο. Σε όλες τις τέχνες έχουμε έρως και θάνατος, στα τραγούδια το ίδιο. Είναι συνυφασμένα και είναι φυσικό.

«Γιατί;», αναρωτιέμαι και μου εξηγεί.

Σαν παιδιά είμαστε τέλεια στη μήτρα της μητέρας μας, τρεφόμαστε όποτε θέλουμε και όσο θέλουμε, αλλά δεν έχουμε τη συνείδηση, δεν έχει αναπτυχθεί ο εγκέφαλος και οι γνωστικές ικανότητες.

Βγαίνοντας, λοιπόν, πέφτουμε σε έναν σκληρό αγώνα διαφοροποίησης με τους άλλους ανθρώπους, και τη στιγμή που λέμε «εγώ είμαι» χάνουμε την ομοιογένεια.

Συνεχίζοντας, ο Πέτρος Θεοδώρου αναφέρει πως μεγαλώνοντας η ζωή έχει πολλές δυσκολίες, ενώ παράλληλα, μέσα μας αλλάζουμε και πρέπει να κουρδίζουμε αυτές τις αλλαγές.

Πολλές φορές όλα αυτά είναι πολύ κουραστικά, η ζωή είναι απρόβλεπτη, φέρνει πράγματα που δεν τα περιμένουμε, είναι φορές που νιώθουμε ότι δεν αντέχουμε άλλο να συνεχίσουμε. Αυτό δεν σημαίνει πως ερωτευόμαστε μόνο όταν έχουμε δυσκολίες καθώς η ανάγκη αυτή υπάρχει πάντα. Όταν γενικώς αυτή η ενέργεια της προσαρμογής μέσα μας ανέβει αρκετά, ένας από τους τρόπους να την αντιμετωπίσουμε είναι να ερωτευτούμε. Έτσι, επινοούμε έναν κατάλληλο Άλλον, μια ενήλικη εκδοχή της αρχαίας μήτρας που μας εμπεριείχε και μέσα εκεί βρίσκουμε προσωρινά μια ανακούφιση. Ο Άλλος μας έχει κλέψει το κέντρο, το κατέχει και μόνο αν ενωθούμε μαζί του θα το κατακτήσουμε, πρόκειται για μια αναπαραγωγή αυτής της αρχαίας μήτρας που μας εμπεριείχε

Όπως μας αποσαφηνίζει, βουτώντας σε μια υπερβατική εκδοχή, διορθώνουμε και τις ατέλειες της φυσικής μας μάνας, που μπορεί να μας ταλαιπώρησε, να μην κάλυπτε τις ανάγκες μας και κουβαλάμε μέσα μας την αίσθηση του όλου που αποτελούσαμε μέρος.

Ο έρωτας έχει ημερομηνία λήξης;

Ουσιαστικά πρόκειται για την ανθρώπινη ανάγκη να ξεπερνάμε τα όρια μας και να χωνευόμαστε σε κάτι ευρύτερο. Αυτό μπορεί να κρατήσει ένα διάστημα, καθώς έχουμε και άλλες ανάγκες ως ενήλικα όντα. Αυτή η ψευδαίσθηση του έρωτα είναι μια προσωρινή παρηγοριά που έχει αυτός ο αγώνας ζωής και διαφοροποίησης από τους άλλους. Στην διάρκεια αυτού του αγώνα επινοώ έναν έρωτα και ανακουφίζομαι προσωρινά

Στην πορεία δηλαδή, δημιουργούνται κι άλλες ανάγκες και μοιραία ο έρωτας τελειώνει. Εξού και η σχέση του έρωτα με τον θάνατο. Δεν μπορεί να κρατήσει περισσότερο από μερικούς μήνες, δεν γίνεται να μην έχει ημερομηνία λήξης.

Εμείς μπορεί να λέμε «δυστυχώς τελείωσε» αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι…

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το πριγκιπόπουλο με την πριγκίπισσα που δίνουν το αιώνιο φιλί κι έχουμε το happy end. Κανείς, όμως, δεν μας λέει, ούτε εμείς αναρωτιόμαστε ποτέ τι έγινε 30 χρόνια μετά στη θνητή τους υπόσταση: Τι έγινε όταν έκαναν παιδιά, εγγόνια; Όταν αρρώστησαν, τι γίνεται όταν το σώμα τους φθείρεται; Πώς ένιωθαν; Τι έγινε ο έρωτας;

Ο έρωτας είναι ένα pause στον χρόνο. Είναι άχρονος και άχωρος. Μας δημιουργεί ένα αίσθημα αιωνιότητας, μιας παράδοξης οικειότητας με τον άλλον, ότι τον ξέραμε από πάντα, αλλά δεν ξέραμε αυτόν, ξέραμε την μήτρα που μας εμπεριείχε, την νοσταλγία της οποίας προβάλλουμε επάνω του

Και φυσικά ο έρωτας δεν έχει ηλικία! Μπορεί κάποιος να ερωτευτεί στα 90 του γιατί μπορεί να έχει την ανάγκη να υπερβεί τα στενά όρια της ύπαρξής του, να ενωθεί απόλυτα με τον άλλον.

Και δηλαδή… είναι μια ψευδαίσθηση;

«Όπως κάθε εμπειρία είναι αληθινή, είτε έρχεται από αισθητηριακά ερεθίσματα, είτε από το μέσα μας, από τη φαντασία μας», αναφέρει ο κ. Θεοδώρου. Ο έρωτας είναι μια εμπειρία πραγματική αλλά στηρίζεται σε ψευδαισθησιακά στοιχεία, σε μια προβολή.

Όποιος ερωτεύεται αποζητά την ανακούφιση, την αίσθηση της αναπαραγωγής ενός όλου που να τον εμπεριέχει.

Και οι άνθρωποι που ερωτεύονται τον έρωτα; Πρόκειται για μια άλλη περίπτωση, μας εξηγεί ο κ. Θεοδώρου, αναφέροντας πως «αν το κάνουμε μανιέρα», σταθερή συμπεριφορά, όταν ερωτευόμαστε διαρκώς, είμαστε σε μια βαθύτερη άρνηση να δούμε βαθύτερα υπαρξιακά και τραγικά χαρακτηριστικά, όχι μόνο του έρωτα αλλά και της ανθρώπινης ύπαρξης.

Comments

0 comments

Ίσως σας ενδιαφέρει

Το καλύτερο πράγμα σε μια γυναίκα δεν είναι το περιτύλιγμά της, είναι αυτό που υπάρχει μέσα της

Αν σε ελκύει μια γυναίκα από το μέγεθος του στήθους της, από τη μέση της …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

close