Το “Δις Εξαμαρτείν” σε θέματα καρδιάς…Το αποτελειωτικό Come Back!!

από τον Αλκιβιάδη Τσιακμάκη

Πόσες φορές πάνω σε έναν δυνατό θυμό, σε ένα ατελείωτο «ΕΓΩ» που μας διακατέχει ώρες ώρες είπες ένα επιφανειακό-υπεροπτικό “όχι”; (Είμαι σίγουρος αρκετές…) Πόσες φορές αυτό το «όχι» της βιτρίνας του στόματος ήταν ένα δυνατό και ηχηρό «ΝΑΙ» στο ταμείο της καρδιάς ;

Έχει αποδειχτεί, λοιπόν, περίτρανα σε όλους μας ότι ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΡΟΔΟΤΗΣ από τον ίδιο μας τον εαυτό ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ !!!…και δεν υπάρχει γιατί πολύ απλά ο καταιγισμός των συναισθημάτων που είναι σε πλήρη έξαρση παίρνουν “σβάρνα” το μυαλό. Η συνείδηση και η λογική “πάει περίπατο” και το μυαλό έχει πάρει άδεια από τη σημαία και εκεί απλά τα χάνεις.

Ο χρόνος λένε ότι είναι γιατρός των «καρδιακών – ψυχικών» παθήσεων, συμφωνώ μεν, διφορούμενο δε. Στη ζωή μας τα πάντα έχουν δύο όψεις ή δύο πλευρές τουλάχιστον. Διότι εδώ λειτουργεί ακριβώς αντίθετα, σαν μια ισχυρή ίωση, μια αρρώστια που σε κάνει να χάνεις την ψυχική σου ισορροπία και ηρεμία. Καμία αντιβίωση δεν είναι ικανή να εξαλείψει αυτό το μικρόβιο που είναι σε πλήρη έξαρση και πελαγώνεις ενδόμυχα. Το μυαλό «κατεβάζει τα ρολά» στην προσπάθεια να αναπτερώσει την υπερηφάνεια και τον εγωισμό, βρίσκεται σε πόλεμο με την καρδιά που έχει διάπλατα ανοιχτά τα χέρια της με αυτό που την πρόδωσε, την πλήγωσε ή την μαύρισε. Στο μυαλό μπορείς να βάλεις όρια και φρένο, με πολύ προσπάθεια βέβαια αλλά μπορείς. Την καρδιά και την ψυχή,δεν μπορείς να την φυλακίσεις, δεν οριοθετείται, ούτε αιχμαλωτίζεται στις επιφανειακές και νοητικές εντολές που δέχεται απ τον εγκέφαλο. Αγαπάς και αγαπιέσαι εγκάρδια και όχι από τον νου. Αυτό το “τουκ τουκ” σε κάνει να τα νιώθεις όλα πιο όμορφα, με χρώματα, πιο φωτεινά και όμορφες ευωδιές εντονότερες.

Τα μάτια της καρδιάς δεν έχουν ούτε κρατάνε θυμό, κακία. Αυτά είναι παιχνίδια που ξεκινάνε απ’ το νου. Προδώθηκες, πληγώθηκες και πόνεσες ,αυτά τα τρία «π» και χτυπάνε όλα τα καμπανάκια μέσα μας. Μία αλληλουχία που πάλι αντιφάσκει, διότι στα πραγματικά συναισθήματα που δημιουργούνται, «ταβάνι» δεν υπάρχει. Το τείχος που προσπαθεί να υψώσει το μυαλό καταρρίπτεται απ’την καρδιά. Δε χωρά ο εγωισμός σε ότι την κέρδισε ολοκληρωτικά και την έκανε να χτυπά μοναδικά. Επιρρεπής λοιπόν στο ίδιο λάθος, με το ίδιο πρόσωπο, γιατί ακόμα και στην καρδιά ισχύει το ”μία φορά ίσον καμία”.

Αυτή η λεπτή κλωστή, η μία ακτίνα φωτός είναι η ελπίδα να θες να το ξαναζήσεις από την αρχή και εκεί επιτρέπεις στο δολοφόνο σου να ξαναγεμίσει το όπλο και να το στρέψει ακριβώς πάνω στο κέντρο της. Το αποτελειωτικό χτύπημα είναι δεδομένο που είναι καθαρά από δική σου επιλογή. Το ποσοστό ευθύνης παίζεται και σε κάθε περίπτωση είναι παράγοντας πολλών γεγονότων και συμβάντων, είναι σαν το σύνδρομο της Στοκχόλμης, όπου η ελπίδα και η μερική απογοήτευση είναι η κινητήριος δύναμη στο να οδηγηθεί όλη η κατάσταση ξανά από την αρχή. Μπορεί να καείς, υπάρχει και το ενδεχόμενο να λυτρωθείς…η επιλογή είναι καθαρά δική σου.

‘Ερωτας ημιτελής και ανεπλήρωτος ή κάτι άλλο;

Αλκιβιάδης Τσιακμάκης