Γράφει η Μαρία Π.Ψαθά
Πέρυσι ακριβώς τέτοιες μέρες ήμασταν ακόμη υπό τον φόβο του κορονοιού,μουδιασμένοι ψυχικά,κουρασμένοι από τα μέτρα,από τα αντισηπτικά,από τις απώλειες.
Έναν χρόνο μετά και όλα αυτά μοιάζουν τόσο μακρινά,λές και τα παρακολουθήσαμε με ένα παραψημένο ποπ κορν στο χέρι,καταχείμωνο σε θερινό σινεμά.
Ήταν μια χρονιά γεμάτη διαπιστώσεις.
Επιτέλους,φάνηκε η ποιότητα των ανθρώπων.
Τι μετράει πραγματικά και ουσιαστικά στη ζωή του καθενός,καθόλου κατακριτέο,αντιθέτως μια απελευθέρωση κυριάρχησε παντού.
Ξαφνικά,δεν υπήρχε αντοχή και ανοχή σε οποιαδήποτε κατάσταση δεν με χώραγε,προσωπικά.
Ανακάλυψα νέους τρόπους να με φροντίζω,να με αγαπάω και προς μεγάλη μου ανακούφιση,πέταξα την προκατάληψη που είχα μέσα μου σχετικά με την φροντίδα του εαυτού και πόσο εγωιστική πράξη αυτή είναι.Καθόλου. Σημειώστε το.
Κυνήγησα ακριβώς ότι ήθελα,δούλεψα πολύ και βαθιά με τον εαυτό μου.
Έμαθα όχι να συγχωρώ,αλλά να προσπερνώ.
Η συγχώρεση είναι μία απόλυτα ανιδιοτελής πράξη και εγώ δεν έχω γίνει ακόμη τόσο καλός άνθρωπος.Το δουλεύω όμως.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου,αποφάσισα συνειδητά πως δεν έχω να αποδείξω τίποτα και σε κανέναν.
Είμαι για εμένα,κάνω όνειρα για εμένα,δουλεύω για εμένα.
Και όπου δεν αναγνωρίζομαι δεν παλεύω με σκιές.
Πόσο λυτρωτικό να φεύγεις γνωρίζοντας ακριβώς τι προσέφερες,τι θα προσέφερες, τι χάνουν εκείνοι και πόσα κερδίζεις εσύ.
Εφαρμόζουμε και σε προσωπικές και σε επαγγελματικές σχέσεις,πρωί,μεσημέρι,βράδυ μετά φαγητού.
Λύσε τα δεσμά σου με την επιβεβαίωση.Δεν την χρειάζεσαι.
Είναι μια περιττή κηλίδα,μαύρη συνήθως,πάνω στο λευκό πανί της ζωή σου.
Πάρε άλλα χρώματα,ντύσου με χρώματα μέσα έξω!
Το 2022 ήταν μία έκρηξη συναισθημάτων.
Χώρεσαν τόσες ζωές σε μόλις 365 ημέρες θεέ μου.
Δεν θα αναφερθώ καθόλου στα άσχημα.
Αυτά πάντα υπήρχαν και ευτυχώς,θα υπάρχουν για να μπορούμε να ξεχωρίζουμε τον δρόμο του φωτός από τον δρόμο της απώλειας(απώλεια συνειδήσεως&εαυτού).
Καθιστώ τον εαυτό μου υπεύθυνο για την προσωπική μου ανάπτυξη,εξέλιξη και για τις πράξεις μου.
Για τίποτε άλλο.
Πετάω τα βαρίδια του κόσμου,των πεποιθήσεων που δεν μου ανήκουν,τον φόβων που κληρονόμησα άθελα μου,της κοινωνικής κατακραυγής που τρέμω ενώ την έχω γραμμένη και προχωρώ.
Το new year resolution για εμένα περιλαμβάνει μόνο μία φράση:
Αγάπη για τον εαυτόν.
Από εκεί ξεκινούν και εκεί τελειώνουν όλα.
Αγάπησε τον εαυτό σου όσο περισσότερο μπορείς,φέρσου του όμορφα,κάνε τον να καταλάβει πόσο υπέροχος,μοναδικός και αλήθεια ανεπανάληπτος είναι(μία ίδια Μαρία ίσως ξανά έρθει στον κόσμο σε 7 δισεκατομύρια χρόνια!).
Ντύσου όπως νιώθεις,αγάπησε όποιον μπορείς(η αγάπη είναι συνυφασμένη με το ρήμα -μπορώ φίλη μου),κάνε τις παρέες που σε γεμίζουν και σε αναπτύσουν,μην παρακαλάς,μην πιέζεις,να προσπαθείς μόνο για εσένα,άλλωστε όποιος θέλει να σωθεί πράγματι θα το κάνει δεν περιμένει εσένα!
Αχ,θα μπορούσα να γράφω ώρες ατελείωτες αλλά θα βαρεθείς!
Οπότε κράτα αυτό,
Τις χρονιές μας δεν τις φτιάχνει το πως θα μας βρεί η Πρωτοχρονιά.
Τις χρονιές μας τις φτιάχνουμε εμείς κάθε λεπτό,κάθε στιγμή,με κάθε σκέψη και κάθε στόχο.
2022, σε ευγνωμονώ.
2023,είμαι εδώ για τα καλύτερα που θα φέρω(όχι,δεν θα έρθουν μόνα τους!)
Καλή,χρυσή Πρωτοχρονιά!
______.
