Να Ζεις με Θάρρος και Ειλικρίνεια
Ο συμβιβασμός στον έρωτα είναι συχνά αποτέλεσμα φόβου. Φόβου μήπως κάνουμε λάθος επιλογή, μήπως πληγώσουμε άλλους, ή μήπως χάσουμε αυτό που έχουμε ήδη, ακόμα κι αν δεν μας ικανοποιεί. Αλλά τι γίνεται όταν αυτός ο φόβος συνδέεται με κάτι ακόμα πιο βαθύ; Όταν είσαι σε μια σχέση που δεν σου δίνει πια χαρά, αλλά νιώθεις δεσμευμένος από αυτήν; Και τι γίνεται όταν ο άνθρωπος που έχεις ερωτευτεί είναι μεγαλύτερος ή μικρότερος και, για διάφορους λόγους, πιστεύεις ότι δεν μπορείτε να χτίσετε μια κοινή ζωή – μια οικογένεια ή ένα μέλλον όπως το έχεις φανταστεί;
Αυτές οι σκέψεις είναι ικανές να σε παραλύσουν. Σε κάνουν να νιώθεις ότι δεν έχεις επιλογές, ότι είσαι παγιδευμένος ανάμεσα σε δύο κόσμους: έναν που δεν σου ταιριάζει πια, αλλά σου προσφέρει σταθερότητα, και έναν που λαχταράς, αλλά σε γεμίζει αβεβαιότητα.
Όμως, το να μένεις σε μια κατάσταση που δεν σε ολοκληρώνει – είτε αφορά μια σχέση είτε τη ζωή που ζεις – είναι μια μορφή συναισθηματικού συμβιβασμού. Και αυτός ο συμβιβασμός μπορεί να σε φθείρει, γιατί καθημερινά προδίδεις τις δικές σου επιθυμίες και συναισθήματα.
Ο έρωτας, ακόμα κι αν φαίνεται “ανέφικτος”, είναι μια ευκαιρία να κοιτάξεις μέσα σου και να αποφασίσεις τι πραγματικά θέλεις. Ίσως το να κάνεις οικογένεια δεν είναι το μόνο νόημα στη ζωή. Ίσως το να βρεις έναν άνθρωπο που σε κάνει να νιώθεις ολοκληρωμένος αξίζει περισσότερο από οποιοδήποτε “σχέδιο ζωής” είχες φανταστεί.
Κάθε σχέση είναι διαφορετική, και κάθε απόφαση που παίρνεις πρέπει να βασίζεται στην αλήθεια σου. Αυτό που έχει σημασία είναι να ζεις με θάρρος και ειλικρίνεια – πρώτα απ’ όλα με τον εαυτό σου. Αν φοβάσαι, αναγνώρισε τον φόβο σου, αλλά μην τον αφήσεις να σε σταματήσει. Ο αληθινός έρωτας – ακόμη και αν δεν καταλήξει όπως τον ονειρεύεσαι – μπορεί να σου δώσει τη δύναμη να διεκδικήσεις μια ζωή που σε γεμίζει.
Μερικές φορές, το πιο σημαντικό δεν είναι να έχεις όλες τις απαντήσεις, αλλά να έχεις το θάρρος να ρωτήσεις τον εαυτό σου: “Τι θέλω πραγματικά; Και τι είμαι διατεθειμένος/η να κάνω γι’ αυτό;”
Κι Αν Τελικά Έκανα το Βήμα;
Αν τελικά είχα το θάρρος να κάνω το βήμα, να αφήσω πίσω τον φόβο και να ακολουθήσω την καρδιά μου, όλα θα μπορούσαν να αλλάξουν. Ίσως να μην ήταν εύκολο. Ίσως να αντιμετώπιζα δυσκολίες, κριτική ή και στιγμές αμφιβολίας. Αλλά ξέρω ότι θα ζούσα την αλήθεια μου.
Μπορεί να μην είχαμε το «τέλειο» μέλλον που οι άλλοι φαντάζονται: μια οικογένεια, παιδιά, ή όλα τα υπόλοιπα που θεωρούνται δεδομένα. Όμως, θα είχαμε κάτι που ελάχιστοι τολμούν να διεκδικήσουν – μια ζωή βασισμένη στον αληθινό έρωτα, στην αμοιβαία κατανόηση και στο θάρρος να επιλέγεις τον άνθρωπο που σε κάνει να νιώθεις ζωντανός.
Κι αν τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως τα ήθελα; Αν το ρίσκο δεν έφερνε την ευτυχία που περίμενα; Τουλάχιστον θα ήξερα ότι προσπάθησα. Ότι δεν άφησα τον φόβο να με καθηλώσει σε μια ζωή γεμάτη «αν» και «μήπως». «Έζησες. Αγάπησες. Πάλεψες.»
Κι αυτό είναι που τελικά μετράει. Το να ζεις με πάθος και αλήθεια. Γιατί στο τέλος, αυτό που μας στοιχειώνει περισσότερο δεν είναι οι αποτυχίες μας, αλλά οι ευκαιρίες που δεν τολμήσαμε να πάρουμε.
Με τα μάτια της Πένυς❤️
