Υπάρχουν πληγές που δεν φαίνονται με γυμνό μάτι. Χαράζονται σιωπηλά, βαθιά μέσα σου, από την πρώτη εγκατάλειψη, από την απόρριψη που κρύφτηκε σε ένα βλέμμα, από την αγάπη που σου έδωσαν με το σταγονόμετρο. Με την σωματική ή ψυχική κακοποίηση. Αν έμαθες πως η αγάπη είναι κάτι που πονάει, αν την μπέρδεψες με τη στέρηση και τη σιωπή, τότε ίσως τώρα να αναζητάς το ίδιο μοτίβο ξανά και ξανά, χωρίς να το ξέρεις.
Ίσως να κρατάς ανθρώπους δίπλα σου που δεν ξέρουν να αγαπούν, που σ’ έχουν στην άκρη και ποτέ στο κέντρο και αν είσαι το κέντρο φαινομενικά, είναι δίπλα σου από συμφέρον, ή γιατί έχουν κάτι να πάρουν από σένα, που δεν ακούνε όταν μιλάς, που δεν σε βλέπουν όταν πονάς. Μένεις, γιατί μοιάζουν γνώριμοι. Γιατί αυτό ήξερες πάντα.
Και μετά έρχονται εκείνοι οι άλλοι. Εκείνοι που σε κοιτάνε στα μάτια και ακούνε τις σιωπές σου. Που σε αγκαλιάζουν χωρίς να ζητούν αντάλλαγμα. Που σε αγαπούν χωρίς να σε πληγώνουν. Κι όμως… αισθάνεσαι άβολα. Σαν κάτι να μην ταιριάζει. Σαν να μην το αξίζεις. Και τότε τους απομακρύνεις, γιατί το άγνωστο τρομάζει.
Πρόσεξε. Μην κρατήσεις αυτό που σε καταστρέφει, απλώς επειδή σου είναι οικείο. Μην διώξεις αυτό που μπορεί να σε γιατρέψει, απλώς επειδή είναι ξένο. Οι πολύτιμοι άνθρωποι είναι λίγοι. Και όταν έρχονται, δεν χτυπούν την πόρτα για πάντα.
Πρόσεξε… Μήπως κρατάς τον εχθρό και διώχνεις τον φίλο. Μήπως διαιωνίζεις την απουσία, αντί να αγκαλιάσεις την παρουσία. Μήπως, για πρώτη φορά, αξίζει να τολμήσεις να δεχτείς την αγάπη όπως της αξίζει. Όπως σου αξίζει.
Πρόσεξε ποιον κρατάς και ποιον διώχνεις…
Πόσες φορές αναρωτήθηκες γιατί βρίσκεσαι ξανά στο ίδιο σημείο; Γιατί οι σχέσεις σου μοιάζουν με επαναλαμβανόμενη σκηνή από μια ταινία που δεν τελειώνει ποτέ; Γιατί οι άνθρωποι που κρατάς κοντά σου δεν σε καταλαβαίνουν, δεν σε ακούν, δεν σε αγαπούν όπως θα έπρεπε;
Ίσως γιατί έτσι έμαθες. Ίσως γιατί, από πολύ νωρίς, σου δίδαξαν πως η αγάπη έρχεται με όρους, με περιορισμούς, με πόνο. Αν μεγάλωσες με απουσίες, εγκαταλείψεις και αδιάφορα βλέμματα, τότε η ψυχή σου αναζητά το γνώριμο. Και το γνώριμο δεν είναι πάντα το καλό.
Γι’ αυτό πρόσεξε…
Πρόσεξε μην κρατήσεις αυτούς που νιώθεις οικεία, μόνο και μόνο επειδή σου θυμίζουν κάτι από το παρελθόν. Μην μπερδέψεις τη συνήθεια με την αλήθεια, την ασφάλεια του γνώριμου με την ουσία του σωστού. Ό,τι έμαθες να αποκαλείς «σπίτι» μπορεί να ήταν ένα μέρος γεμάτο ελλείψεις και ψυχρότητα. Μην αφήσεις το παλιό να σε κρατήσει δέσμιο, μην αφήσεις τις πληγές να γίνουν ο χάρτης της ζωής σου.
Και πιο πολύ… Πρόσεξε μην διώξεις τους πολύτιμους. Αυτούς που ήρθαν χωρίς να ζητήσουν αντάλλαγμα. Αυτούς που έμειναν ακόμα κι όταν δεν τους το ζήτησες. Αυτούς που νοιάζονται πραγματικά, που σε κοιτούν στα μάτια και δεν φοβούνται να δουν πίσω από το χαμόγελό σου. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι πολλοί. Είναι λίγοι. Και δεν θα περιμένουν για πάντα.
Μην αφήσεις το φόβο να σε κάνει να τους χάσεις. Μην αφήσεις τις παλιές πληγές να χτίσουν το μέλλον σου. Μην αφήσεις το παρελθόν να καθορίσει ποιον κρατάς και ποιον διώχνεις.
Γιατί στο τέλος της διαδρομής, όταν κοιτάξεις πίσω, θα καταλάβεις ότι οι άνθρωποι που έπρεπε να κρατήσεις ήταν εκεί. Αλλά εσύ φοβήθηκες. Και τους άφησες να φύγουν.
ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΠΕΝΥΣ❤️
