Υπάρχουν γυναίκες…
που δεν φωνάζουν για να ακουστούν.
Που δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν, που τις κοιτάς και βλέπεις τη δύναμη. Εκείνη τη δύναμη που φωλιάζει σιωπηλά στο βλέμμα, εκεί που έχουν περάσει καταιγίδες και έχουν ανθίσει χαμόγελα ξανά και ξανά.
Είναι η γυναίκα που τσαλακώθηκε. Που ένιωσε την προδοσία, τη μοναξιά, την απόρριψη. Που ένιωσε να σπάει μέσα της κάτι που πίστευε ακλόνητο. Κι όμως, αντί να μείνει κάτω, μάζεψε τα κομμάτια της ένα ένα. Με δάκρυα στα μάτια, αλλά και με μια φλόγα που δεν έσβησε ποτέ.
Είναι αυτή που ξέρει ότι η ευαισθησία της δεν είναι αδυναμία. Είναι η μεγαλύτερή της δύναμη. Που αγαπά βαθιά, που δίνεται ολόψυχα, αλλά που έμαθε με πόνο πως ο κόσμος δεν είναι πάντα δίκαιος. Κι αυτό την έκανε σοφότερη, όχι σκληρότερη.
Εκείνες είναι που κρύβουν μέσα τους θύελλες… και όμως περπατούν με χάρη.
Είναι η γυναίκα που έχει τσαλακωθεί.
Κάθε φορά που την πλήγωσαν, δεν έκλεισε την καρδιά της. Την άφησε ανοιχτή, απλώς έμαθε να την προστατεύει. Έμαθε να βάζει όρια, όχι τείχη. Να συγχωρεί, αλλά να μην ξεχνά. Να προχωρά με το κεφάλι ψηλά, ακόμα κι όταν μέσα της πονούσε.
Που ένιωσε τη σιωπή να ουρλιάζει στα αυτιά της και τη μοναξιά να της κρατάει το χέρι.
“Έπεσα πολλές φορές, μα κάθε πτώση ήταν και μια υπόσχεση: θα ξανασηκωθώ.”
Κι εκείνη σηκώθηκε.
Πιο σοφή. Πιο δυνατή. Πιο γυναίκα.
Δεν ντράπηκε για τα δάκρυά της.
Δεν κρύφτηκε πίσω από ψεύτικες μάσκες.
Δεν έγινε σκληρή για να επιβιώσει.
Έγινε αληθινή για να ζήσει.
“Η ευαισθησία μου δεν είναι αδυναμία. Είναι η υπεροχή μου.”
Αυτή η γυναίκα δεν περιμένει σωτήρες.
Δεν παρακαλάει να την αγαπήσουν.
Δεν εκλιπαρεί για μια θέση σε μια ξένη καρδιά.
“Έμαθα να αγαπώ χωρίς να χάνω τον εαυτό μου.
Έμαθα να φεύγω όταν δεν με χωρούν.”
Η γυναίκα αυτή δεν ζητάει να τη θαυμάσουν. Δεν φωνάζει για να ακουστεί. Ζει με αξιοπρέπεια, παλεύει για τα παιδιά της, για το σπίτι της, για τα όνειρά της. Και κάθε φορά που πέφτει, σηκώνεται. Πιο δυνατή. Πιο φωτεινή. Πιο ελεύθερη.
Γελάει όταν θέλει να κλάψει.
Στηρίζει άλλες γυναίκες όταν η ίδια χρειάζεται στήριγμα.
Και κάνει τον πόνο της προσευχή.
“Δεν γεννήθηκα για να είμαι τέλεια.
Γεννήθηκα για να είμαι αληθινή.”
Και κάθε φορά που η ζωή τη ρίχνει,
εκείνη κοιτάζει ψηλά,
μαζεύει τα κομμάτια της
και ξαναγεννιέται.
Σαν Φοίνικας.
Μέσα απ’ τις στάχτες.
Με φτερά από φως.
Αυτή η γυναίκα…
είσαι εσύ.
Κι αν νιώθεις μόνη, να θυμάσαι:
“Εκεί που τελειώνεις, αρχίζεις.
Εκεί που λυγίζεις, ανθίζεις.
Εκεί που πονάς, μεταμορφώνεσαι.”
Κι αυτό… είναι το δικό σου θαύμα.
Αυτή είναι η γυναίκα που θαυμάζω. Αυτή είναι η γυναίκα που θέλω να είμαι. Που μπορεί να πληγωθεί, αλλά ποτέ δεν θα σταματήσει να αγαπά. Που μπορεί να κουραστεί, αλλά ποτέ δεν θα πάψει να ονειρεύεται.
Κι αν κάπου εκεί έξω είσαι κι εσύ αυτή η γυναίκα, να ξέρεις: δεν είσαι μόνη. Σε βλέπω. Σε νιώθω. Και σε τιμώ.
ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΠΕΝΥΣ❤️
