Δεν είναι όλες οι αγάπες προορισμένες να ανθίσουν στον ήλιο. Κάποιες γεννιούνται μέσα στη σιωπή, ωριμάζουν σε βλέμματα που χάνονται, και σφραγίζονται από όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Είναι εκείνες οι αγάπες που δεν ντύνονται με επίσημες υποσχέσεις, μα με σκέψεις που ξεπηδούν τις νύχτες όταν όλα σωπαίνουν.
Υπάρχει ένας άντρας. Ερωτευμένος. Όχι με τον θόρυβο, αλλά με την ουσία μιας γυναίκας που δεν μπόρεσε να έχει όπως την ονειρεύτηκε. Ήταν εκεί, στην άκρη του κόσμου του, φως στα σκοτάδια του, ανάσα στα δύσκολα. Και έγραψε:
«Αν υπήρχε τρόπος να σου δείξω με λέξεις τι σημαίνει να σε κουβαλάει κάποιος μέσα του σαν ανάσα, θα ήταν αυτός: Είσαι το ‘γιατί’ πίσω από κάθε δύναμή μου, ο λόγος που δεν τα παρατάω, το χέρι που δεν κρατώ αλλά νιώθω να με στηρίζει. Δεν θέλω να ζήσω χίλιες ζωές. Θέλω να ζήσω μία, που να την καταλάβω, να τη νιώσω, να την αγαπήσω με εσένα μέσα. Και κάθε μέρα, όσο περνά, να λέω: ευτυχώς που υπήρξες.»
Κάποιες σχέσεις δεν χρειάζονται τίποτα περισσότερο. Δεν χρειάζονται τίτλους, ούτε κοινές φωτογραφίες. Είναι από εκείνες που, ακόμα κι αν δεν περπατήθηκαν, σημάδεψαν την ψυχή σαν να γράφτηκαν πάνω της. Γιατί ο έρωτας, όταν είναι αληθινός, δεν χρειάζεται να κατοικεί στην καθημερινότητα για να είναι ζωντανός.
Ίσως να μην μπορούσε να τη διεκδικήσει. Ίσως οι συνθήκες να στάθηκαν πιο δυνατές απ’ την επιθυμία. Μα δεν πέρασε μέρα που να μην τη σκέφτηκε. Κι αν μπορούσε να διαλέξει ξανά, θα την επέλεγε πάλι. Όχι για το «μαζί» που δεν έγινε, αλλά για το συναίσθημα που του άλλαξε την καρδιά.
Και ξέρεις τι πονάει πιο πολύ; Όχι που δεν είσαι εδώ… αλλά που δεν μπορώ να σου πω κάθε μέρα πόσο σε κουβαλάω. Να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου ψιθυρίσω πως όλος μου ο κόσμος πήρε νόημα από τη στιγμή που μπήκες σιωπηλά μέσα του. Κι ας μην σε κράτησα ποτέ στα χέρια μου… σε κράτησα αλλιώς, στην ψυχή μου. Εκεί που μένουν για πάντα εκείνοι που μας αλλάζουν χωρίς να το ζητήσουν. Εκεί που φυλάμε τους πιο αληθινούς έρωτες: αυτούς που δεν έζησαν, αλλά έμειναν.
Γιατί κάποιες παρουσίες είναι δώρα, ακόμα κι αν μας χαρίστηκαν για λίγο. Και ο πιο όμορφος τρόπος να αγαπάς, είναι να λες με αλήθεια: «Ευτυχώς που υπήρξες.»
ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΠΕΝΥΣ❤️
