…”´Αλλον ερωτεύεσαι, άλλον παντρεύεσαι, με άλλον κάνεις έρωτα, με άλλον κάνεις παιδιά και άλλος σε καίει μέσα σου…” 
Η ζωή σπάνια συμμορφώνεται με τα παραμύθια που μεγαλώσαμε ακούγοντας. Η ιδέα του “ενός και μοναδικού” καταρρέει καθώς οι άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν από τη ζωή μας, αφήνοντας ίχνη που δεν ξεθωριάζουν ποτέ. Κάθε σχέση έχει το δικό της ρόλο, το δικό της αποτύπωμα, και συχνά αυτοί που μας σημαδεύουν δεν είναι αυτοί που μοιραζόμαστε την καθημερινότητα μας.
Άλλον ερωτεύεσαι…
Ο έρωτας είναι φλόγα, αναπάντεχος, ακαριαίος. Είναι εκείνο το άγγιγμα που σε ηλεκτρίζει, το βλέμμα που σε διαλύει, η αγωνία αν θα σου στείλει μήνυμα, η αίσθηση πως η ζωή αποκτά νέο νόημα μέσα από ένα πρόσωπο. Αλλά, ο έρωτας είναι και απρόβλεπτος. Συχνά δεν καταλήγει εκεί που θέλουμε. Μπορεί να είναι απαγορευμένος, ανέφικτος, ή απλώς να χάνεται μέσα στην καθημερινότητα.
Άλλον παντρεύεσαι…
Ο γάμος δεν είναι πάντα έρωτας. Είναι ασφάλεια, είναι απόφαση, είναι συμβατότητα και κοινή πορεία. Παντρεύεσαι αυτόν που σου ταιριάζει στη λογική, που μπορείς να φανταστείς μια ζωή μαζί του, ακόμα κι αν η καρδιά σου κάποτε φλεγόταν για κάποιον άλλο. Είναι επιλογή με το μυαλό, όχι πάντα με την καρδιά. Και συχνά, είναι η πιο σταθερή και ουσιαστική επιλογή.
Με άλλον κάνεις έρωτα…
Ο έρωτας δεν είναι πάντα το ίδιο πράγμα με τη σαρκική έλξη. Υπάρχουν στιγμές που κάποιος σε ανάβει, σε κάνει να τον θες σωματικά, χωρίς να τον έχεις ερωτευτεί, χωρίς να τον αγαπάς. Είναι το πάθος που μπορεί να σε βρει στη λάθος στιγμή, το άγγιγμα που σε κάνει να νιώθεις ζωντανή, ακόμα κι αν δεν υπάρχει τίποτα άλλο μεταξύ σας.
Με άλλον κάνεις παιδιά…
Τα παιδιά είναι ευθύνη, δέσμευση, μια απόφαση ζωής. Κάποιος μπορεί να σου φέρει την τρέλα του έρωτα, αλλά δεν είναι ο άνθρωπος που θα εμπιστευτείς να χτίσεις ένα σπίτι, να μεγαλώσεις μια οικογένεια. Ο γονέας των παιδιών σου είναι αυτός που μπορεί να σταθεί δίπλα σου, να σε στηρίξει, να φτιάξετε μια ζωή μαζί, ακόμα κι αν δεν υπήρξε ποτέ καταιγίδα μεταξύ σας.
Και άλλος σε καίει μέσα σου…
Υπάρχει πάντα εκείνος ο ένας. Ο άνθρωπος που δεν έγινες ποτέ μαζί του, που δεν ξεπέρασες, που ακόμα εμφανίζεται στα όνειρά σου, ακόμα κι όταν νομίζεις πως τον έχεις αφήσει πίσω. Αυτός που δεν ξεθώριασε με τα χρόνια, που άφησε μια πληγή που δεν έκλεισε ποτέ. Μπορεί να μην ήταν ο σωστός, μπορεί να μη σου έδωσε τίποτα, και όμως, μέσα σου καίει ακόμα η ανάμνησή του.
Κάπως έτσι, ο καθένας στη ζωή μας παίζει τον δικό του ρόλο. Δεν είναι πάντα όλα σε ένα πρόσωπο. Άλλος μας μαθαίνει το πάθος, άλλος την ασφάλεια, άλλος το βάθος της αγάπης. Και ίσως, αυτή είναι η μαγεία της ζωής. Να βιώνεις κάθε μορφή αγάπης, ακόμα κι αν δεν καταλήγει εκεί που φαντάστηκες.
Άρα τελικά με ποιον πρέπει να είσαι; Ποιό είναι το σωστό;
Με ποιον πρέπει να είσαι; Ποιο είναι το σωστό;
Αν η ζωή ακολουθούσε λογικές απαντήσεις, θα ήμασταν με εκείνον που μας προσφέρει και έρωτα και σταθερότητα, και πάθος και αγάπη, και ανατριχίλα και ηρεμία. Όμως, η πραγματικότητα σπάνια τα φέρνει όλα μαζί σε ένα πρόσωπο.
Κάποιοι θα πουν ότι πρέπει να είσαι με εκείνον που σε αγαπά και σου προσφέρει ασφάλεια, γιατί η αγάπη είναι επιλογή και όχι απλώς συναίσθημα. Άλλοι θα πουν ότι η ζωή είναι μικρή για να μην ακολουθείς την καρδιά σου, ακόμα κι αν αυτό σε ρίχνει σε φουρτούνες. Και κάποιοι θα σου πουν πως ο σωστός άνθρωπος είναι εκείνος που σε κάνει να νιώθεις ολόκληρη, χωρίς να χρειάζεσαι τίποτα άλλο.
Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει μία απάντηση. Το “σωστό” είναι υποκειμενικό και εξαρτάται από το τι θέλεις και ποια στιγμή της ζωής σου βρίσκεσαι.
• Αν θέλεις ηρεμία, θα επιλέξεις κάποιον που σε στηρίζει, που είναι σταθερός και δεν σε ταράζει συναισθηματικά.
• Αν θέλεις πάθος, θα ακολουθήσεις εκείνον που σε κάνει να καίγεσαι, έστω κι αν ξέρεις πως ίσως δεν κρατήσει.
• Αν θέλεις έναν συνοδοιπόρο στη ζωή, θα ψάξεις κάποιον που μπορείς να χτίσεις μαζί του κάτι αληθινό.
Αλλά το πιο σημαντικό είναι να μην είσαι με κάποιον απλώς επειδή “πρέπει”. Να μην κάνεις εκπτώσεις στην ψυχή σου για να ταιριάξεις σε ένα κοινωνικό καλούπι.
Το σωστό είναι να είσαι εκεί που νιώθεις πως είσαι ο εαυτός σου. Εκεί που δεν χρειάζεται να προσποιείσαι, να συμβιβάζεσαι ή να θυσιάζεις κομμάτια του εαυτού σου. Εκεί που, όταν κλείνεις τα μάτια σου, δεν αναρωτιέσαι πώς θα ήταν αν είχες κάνει άλλη επιλογή.
Αφιερωμένο σε μια ψυχή που με ενέπνευσε…
ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΠΕΝΥΣ❤️
