Το αόρατο νήμα ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και το ζώο του.
Υπάρχουν αγάπες που χτίζονται με λέξεις, υποσχέσεις, μεγάλες δηλώσεις.
Και υπάρχει κι εκείνη η άλλη αγάπη.
Η αθόρυβη.
Η ταπεινή.
Η αγάπη που δεν ξέρει να μιλά, αλλά ξέρει να μένει.
Η αγάπη ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και το ζώο του.
Δεν ξεκινά με πάθος.
Ξεκινά με μια συνήθεια.
Με ένα βλέμμα που σε παρακολουθεί.
Με μια ουρά που κουνιέται.
Με ένα σώμα που έρχεται κοντά σου χωρίς να ρωτήσει αν είσαι καλά.
Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, αυτό το πλάσμα μπαίνει στη ζωή σου όχι σαν φιλοξενούμενος, αλλά σαν συγκάτοικος της ψυχής σου.
Σε βλέπει όπως κανείς άλλος.
Χωρίς ρόλους.
Χωρίς άμυνες.
Χωρίς προσωπείο.
Σε βλέπει όταν κλαις κρυφά.
Όταν θυμώνεις.
Όταν δεν αντέχεις άλλο.
Και δεν προσπαθεί να σε φτιάξει.
Απλώς κάθεται δίπλα σου και σου λέει με όλο του το είναι:
«Είμαι εδώ».
Και τότε έρχεται εκείνη η στιγμή που φοβάσαι περισσότερο απ’ όλες.
Ένα ατύχημα.
Μια διάγνωση.
Ένα τηλέφωνο.
Ένα βράδυ που κρατάς την ανάσα σου και προσεύχεσαι στο Θεό να γίνει καλά.
Τότε καταλαβαίνεις.
Καταλαβαίνεις ότι αυτό που νιώθεις δεν είναι «υπερβολή».
Δεν είναι «αδυναμία».
Δεν είναι «δέσιμο που περνά».
Είναι αγάπη καθαρή.
Ο φόβος της απώλειας σε ξεγυμνώνει.
Σε φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με την αλήθεια σου.
Γιατί δεν φοβάσαι απλώς ότι θα φύγει.
Φοβάσαι ότι θα χαθεί ένα κομμάτι από εσένα.
Τα ζώα μας γίνονται μάρτυρες της ζωής μας.
Ξέρουν πότε είσαι χαρούμενος και πότε απλώς προσποιείσαι.
Ξέρουν τις ώρες που κανείς δεν σε βλέπει.
Και δεν σε κρίνουν ποτέ.
Και όταν τελικά έρθει η απώλεια,
γιατί κάποτε έρχεται,
ο πόνος δεν είναι μόνο για εκείνο.
Είναι για τα πρωινά που δεν θα σε περιμένει, τις συνήθειες που μένουν μετέωρες, το σπίτι που ξαφνικά ακούγεται πιο άδειο, τη σιωπή που δεν έχει πια ανάσα.
Κι όμως…
Μέσα σε αυτόν τον πόνο κρύβεται ένα από τα πιο μεγάλα δώρα της ζωής.
Γιατί αν πονάς έτσι,
σημαίνει ότι αγάπησες όπως λίγοι τολμούν.
Τα ζώα μας δεν έρχονται για να μείνουν για πάντα.
Έρχονται για να μας μάθουν πώς να αγαπάμε χωρίς εγγυήσεις.
Χωρίς έλεγχο.
Χωρίς όρους.
Μας μαθαίνουν ότι η αγάπη δεν είναι κατοχή.
Είναι παρουσία.
Είναι μοίρασμα.
Είναι το «είμαι εδώ» ακόμα κι όταν δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο.
Και όταν φύγουν, δεν φεύγουν πραγματικά.
Ζουν, στον τρόπο που κοιτάς πια τα ζώα στον δρόμο, στην καρδιά που έγινε πιο τρυφερή, στην ψυχή που έμαθε να δένεται χωρίς φόβο.
Ίσως τελικά τα ζώα μας να είναι οι πιο μεγάλοι δάσκαλοι αγάπης.
Γιατί μας έμαθαν αυτό που οι άνθρωποι ξεχνούν:
Ότι η αγάπη δεν μετριέται σε χρόνια.
Μετριέται σε αλήθεια.
Και αν κάποτε ραγίσαμε όταν τα χάσαμε,
είναι γιατί μας άνοιξαν την καρδιά όσο κανείς άλλος.
Και αυτό…
δεν είναι αδυναμία.
Είναι τιμή. 🐾
