Υπάρχουν φορές που δεν ξέρουμε αν αυτό που νιώθουμε είναι αγάπη… ή απλώς ανάγκη. Αν αυτό που χτίζουμε είναι σχέση… ή φυλακή. Αν το «μαζί» είναι επιλογή… ή φόβος μοναξιάς.
Και κάπως έτσι, αρχίζουμε να αποκαλούμε “έρωτα” κάτι που είναι εξάρτηση. Το ντύνουμε με όμορφες λέξεις, του δίνουμε αξία, το εξιδανικεύουμε. Γιατί πονάει πολύ να παραδεχτούμε ότι ίσως δεν αγαπήσαμε, απλώς εξαρτηθήκαμε.
Όταν φοβάσαι να είσαι χωρίς τον άλλον. Όταν χάνεις τον ύπνο σου επειδή δεν απάντησε. Όταν ακυρώνεις τα “θέλω” σου για να μείνει. Όταν σε πνίγει το “αν φύγει, τι θα κάνω”.
Δεν είναι αγάπη αυτό. Είναι πανικός. Είναι μια κραυγή “Μη με αφήσεις μόνο/η”, που την βαφτίσαμε έρωτα. Μα η αγάπη δεν είναι πανικός. Η αγάπη είναι γαλήνη.
Ο έρωτας δεν πρέπει να πονάει. Έμαθες ότι αν δεν πονέσεις, δεν αγάπησες. Ότι ο έρωτας είναι φωτιά που καίει. Όμως η αγάπη δεν είναι κάψιμο, είναι φως. Δεν καταστρέφει, χτίζει. Δεν ακυρώνει εσένα για να υπάρξει εκείνος. Δεν σε κάνει λιγότερο… σε κάνει περισσότερο.
Μη γαντζώνεσαι από ανθρώπους για να νιώσεις ολόκληρος. Δεν γεννήθηκες μισός για να ψάχνεις μανιωδώς το άλλο σου μισό. Είσαι ήδη ολόκληρος. Κι όποιος έρθει στη ζωή σου, δεν πρέπει να σε “συμπληρώνει”, αλλά να σε συναντά. Να περπατά δίπλα σου. Όχι να σε κουβαλάει. Ούτε να κουβαλάς εσύ εκείνον.
Η εξάρτηση φοράει συχνά το άρωμα της αγάπης. Μυρίζει πάθος. Έχει την ένταση της ανάγκης. Το δράμα της απόρριψης. Το σασπένς της απόστασης. Το «σε χρειάζομαι». Και μας μπερδεύει. Μας κάνει να νομίζουμε ότι εκεί χτυπάει η καρδιά μας. Κι όμως… εκεί απλώς φοβάται.
Η αληθινή αγάπη δεν ζητιανεύει. Η αγάπη δεν σου λέει «θα μ’ αγαπήσεις αν αλλάξεις». Δεν σε εξαναγκάζει να μικρύνεις για να χωρέσεις. Δεν μετριέται με απαντημένα μηνύματα ή με το πόσες φορές είπε “σ’ αγαπώ”. Δεν κάνει τράμπες και υποχωρήσεις για να μη φύγει.
Η αγάπη μένει γιατί θέλει, όχι γιατί χρειάζεται.
Η αγάπη σου λέει: «Μείνε όπως είσαι. Σ’ αγαπώ έτσι.»
Η αγάπη δεν είναι να χάσεις τον εαυτό σου για κάποιον.
Είναι να βρεις κάποιον που σου θυμίζει ποιος είσαι.
Η αγάπη που δεν σε κάνει να ξεχνάς ποιος είσαι, είναι η μόνη που αξίζει
Αν σε μια σχέση χάνεις την ταυτότητά σου, δεν είναι σχέση, είναι σκιά. Αν στα μάτια του άλλου δεν βλέπεις το φως σου, αλλά τη σύγχυση σου, δεν είναι έρωτας, είναι παγίδα.
Η εξάρτηση φοράει μάσκα αγάπης, μα κάποια στιγμή πέφτει. Και τότε καταλαβαίνεις ότι όποιος σε αγαπά, δεν σου ζητά να εγκαταλείψεις τον εαυτό σου.
Σε μαθαίνει να τον αγαπάς ακόμα πιο πολύ. Κάποιοι δεσμοί στη ζωή είναι βαθύτεροι από τον έρωτα. Είναι δεσμοί ψυχής. Είναι αυτοί που μοιάζουν σαν να σου στάλθηκαν για να σου δείξουν κάτι… να σε δυναμώσουν, να σε καθρεφτίσουν, να σε ξυπνήσουν.
Έτσι κι εγώ… απομακρύνθηκα από μια σχέση ζωής. Από έναν άνθρωπο που ήταν αδερφή ψυχή μου. Πόνεσα πολύ. Και ξέρω πως πόνεσε κι εκείνη.
Δεν απομακρύνθηκα επειδή δεν υπήρχε αγάπη. Αντίθετα, ακριβώς επειδή υπήρχε.
Γιατί καμιά φορά, το πιο γενναίο πράγμα που μπορείς να κάνεις για μια σχέση, είναι να της δώσεις τον χώρο να ανασάνει, να γιατρευτεί, να ξαναγεννηθεί. Ίσως, κάποτε αυτή η αγάπη να επιστρέψει καθαρή, ελεύθερη και αληθινή.
Γιατί οι αληθινές σχέσεις δεν χάνονται. Παίρνουν τον χρόνο τους, μεταμορφώνονται, ωριμάζουν, και όταν είναι έτοιμες, επιστρέφουν. Όχι για να συνεχίσουν όπως ήταν, αλλά για να ανθίσουν όπως πάντα μπορούσαν να γίνουν.
Κάποια “μαζί” χρειάζονται πρώτα ένα “χώρια” για να βρουν τον δρόμο τους.
Και αυτή είναι η πιο ώριμη μορφή αγάπης: να δίνεις χώρο, χωρίς να σβήνεις την ελπίδα.
Καλό μήνα, όπου κι αν βρίσκεσαι ….
ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΠΕΝΥΣ❤️
