Λατρεμένο μου , σαρκοβόρο κοινό,
Άβε.
Σήμερις έχω θέμα να σου αναλύσω σοβαρό..μάλλον.
Θα κατάλαβες και απο τον τίτλο , αυτόν τον τόσο ευφάνταστο ότι πρόκειται περί πληγής , ίσως και περί κοινωνικής ανάλυσης.
Το θέμα μου σήμερα είναι το σεξ.
Και όχι , μήτε ντρέπομαι μήτε χασκογελάω.Μιλάμε για μία φυσική ανάγκη , τόσο φυσική και τόσο ανάγκη όσο και η τροφή. Διότι και το σεξ «τρέφει»..Μεγαλώνει , μεγαλώνει γερά παιδιά και τα ρέστα μπεμπιλίνα.
Υπάρχει λόγος κοινό μου που τα ρέστα θε να γίνουν πάνες μωρουδιακές , καθώς θέλω μαζί να αναλύσουμε το σεξ εντός γάμου και επί του παιδιού.
Είσασταν που λές,προ γάμου,φωτοβολίδες , νύχτες πολλές του Αγίου Βαρθολομαίου και γλυστρούσατε νωχελικά στα σατέν σεντόνια της ηδονής.Το πρωινό σας έβρισκε αγκαλιασμένους και εξουθενωμένους,τυλιγμένους απαλά μέσα στην προσμονή για τον επόμενο γύρο.Γιατί τότε – προ παιδιού- το σεξ ήταν αγώνας διαρκείας,μαραθώνιος.
Και ήρθε ο καιρός που η φωτοβολίδες σβήνουν τσιτσιρίζοντας μέσα στις λίμνες γάλακτος –σκόνης ή εβαπορέ δεν έχει σημασία- , η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου έγινε «Μακάρι να κοιμηθεί αυτή τη νύχτα» , τα σατέν σεντόνια έδωσαν τη θέση τους στα βαμβακερά με λάστιχο γιατί το να γλιστράς μεσάνυχτα τρομαγμένος απο το κλάμμα του μωρού δεν είναι πρακτικό,επιφέρει και μελανιές και το πρωινό σας βρίσκει να δοξάζετε το Θεό αμφότεροι που τη βγάλατε καθαρή για ένα ακόμη βράδυ.
Το σέξ –συγνώμη γέλασα- , το σεξ , έχει γίνει ένα ιδεατό.Ένα βάζο με γλυκό κεράσι στο τέρμα πάνω ράφι της οικογενειακής σας πια ζωής.
Κάθε φορά που πας να το ακουμπήσεις , στριγγλίζει το σπλάχνο σας τρομάζεις και είτε πέφτεις και τσακίζεσαι είτε πέφτει το βάζο με το γλυκό στο Δόξα πατρί.
Και εσύ ως γυναίκα , δεν έχεις να αντιμετώπίσεις μόνο τη νέα σου σκληρή πραγματικότητα – μάνα ,μητέρα,μαμά – έχεις να αντικρούσεις και την γκρίνια και τα όποια παράπονα του συζύγου ,πάλαι ποτέ θερμόαιμου εραστή σου.
Διότι σου λέει , και τι με νοιάζει εμένα που κοιμάσαι με το ένα μάτι ανοιχτό για να είσαι απίκο στο πρώτο κιχ του παιδιού? Τι σημασία έχει που όλη μέρα είσαι πίσω απο δυο ποδαράκια που ανακαλύπτουν τον κόσμο και δύο χεράκια που ανακαλύπτουν πως διαλύεται αυτός ο κόσμος?
Απο που και ως που κουράζεσαι , εφόσον όλη μέρα το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να φροντίζεις το παιδί,το σπίτι και εμένα?
Γιατί άπαξ και κοιμηθεί ο τύραννος δεν αλλάζεις ψυχολογία,μαλλιά,βρακιά και ύφος να κυλιστούμε στην λαγνεία για τουλάχιστον δέκα λεπτά πριν ξυπνήσει το παιδί?
Γιατί δεν πάς γυμναστήριο , να σου πέσει η μπάκα που έχει κατασκηνώσει πάνω σου εδώ και δύο χρόνια πια?
Και έχω και άλλα υπέροχα ερωτήματα που ακόμη και να μη σου τα λέει , είναι εκεί ,πίσω απο το συγκαταβατικό του χαμόγελο κάθε φορά που εσύ πιάνεις τη μέση σου , διότι πέρα δωθε αγκαλιά το μικρό να ηρεμήσει..ε μέση είναι , θα πονέσει.
Οι κατηγορίες είναι εκεί κάθε φορά που του λές σχεδόν απολογητικά «Πάω να ξαπλώσω λίγο» , και είναι σα να ακούς μέσα απο τις γωνίες του μυαλού του «Ε βέβαια , να ξαπλώσεις μπορείς , να μου κουνηθείς λίγο να ξανακάνουμε Πάσχα όχι.»
Σε όλα αυτά και για όλα αυτά θα απαντήσω και θα υπερασπιστώ τη θέση μου και τη θέση πολλών πολλών νέων μαμάδων.
Άκου δω μεσιέ.
Εγώ το παιδί δεν το έκανα μόνη μου . Ούτε μου είπε κανένας ότι στην προηγούμενη ζωή μου απλώς θα προσθέσω ένα μωρό , θα πολλαπλασιάσω τα χέρια μου,τα πόδια μου,τις αντοχές μου και τις υπομονές μου,θα διαιρέσω τις μέρες μου και θα αφαιρέσω πόνους,ψυχολογικά σκαμπανεβασματα και σωματικές ανάγκες.
Έχω και εγώ ανάγκες. Εγώ που ξυπνάω δεν θυμάμαι τι ώρα ,ούτε και πόσες φορές για να ηρεμήσω το μικρό μας , εγώ που μαγειρεύω συμμαζεύω προσέχω και μεγαλώνω το παιδί ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ.
Εχω και εγώ ανάγκες , εγώ που δεν πάω γυμναστήριο διότι στο δίλημμα «Κώλος στη θέση του ή ευτυχισμένο μωρό» , διάλεξα το δεύτερο.Εγώ που ξαπλώνω κάθε βράδυ με την ελπίδα ότι το πρωί που θα ξυπνήσω θα είναι πρωί και όχι 4 το ξημέρωμα.
Έχω και εγώ ανάγκες που λες αδερφέ μου.
Έχω ανάγκη απο καταννόηση και όχι υπονοούμενη κατηγόρια , έχω ανάγκη απο μία αγκαλιά ζεστή να νιώσω ασφάλεια και αλληλεγγύη και όχι να τρέμω μη και τυχόν δε σταθώ αντάξια των ερωτικών προσδοκιών σου.
Θέλω απεγνωσμένα και να ντυθώ και να φτιαχτώ και να νιώσω ανέμελη με ότι αυτό συνεπάγεται αλλά είμαι μαμά.
Είμαι πρώτα μαμά , μετά γυναίκα και μετά Μαρία.
Συνεπώς για να φτάσεις στο γυναίκα θα πρέπει να σεβαστείς τη μαμά και αφού θαυμάσεις τη γυναίκα να επικροτήσεις τη Μαρία.
Δεν είμαι μηχανή , δεν έχω κανένα αυτοματοποιημένο σύστημα εναλλαγής ρόλων.
Και όλοι εσείς οι σύζυγοι που αναπολείτε τις γκόμενες πριν γίνουν μητέρες των παιδιών σας , έχω νέα.
Το τανγκό θέλει δύο , όλα θέλουν δύο.Δύο κουπιά,δύο ψυχές,δύο ζωές.Συνεπώς δεν γίνεται η γυναίκα σας να αλλάζει τη ζωή της και εσείς όχι.
Αλλάζουν οι προτεραιότητες ,αλλάζουμε εμείς.Και η αλλαγή είναι η μόνη ελπίδα για να αντέξουμε στον χρόνο που περνάει.
Και αν λιγουρευεστε , νέες ωραίες πολλά υποσχόμενες ,με τον κώλο στη θέση του , θυμηθείτε απλώς πως ήταν η γυναίκα σας πριν την κάνετε μητέρα.
Σε σόκαρα κοινό μου αλλά το δίκιο μου με πνίγει.
Στέλνω την αγάπη μου σε όλες τις νέες μανούλες , είστε υπέροχες,υπέρλαμπρες,τρανή απόδειξη της ζωής και το μικρό που ταχταρίζετε αξίζει όσο δέκα γλουτοί της Καρντάσιαν.
Άνδρες,αγαπήστε σωστά τις γυναίκες σας.Ένα χάδι , μια αγκαλιά ουσιαστική , ένα «σε θαυμάζω και σαγαπάω πιο πολύ απο κάθε φορά» , κάνουν θαύματα.
Ζήστε το θαύμα μαζί .
Από τη συγγραφέα Μαρία Π. Ψαθά
Και το παρακάτω άσμα αφιερωμένο σε όλους και όλες σας με αγάπη!!! Δώσεεεε!
