Βγήκαν οι ζακέτες από την ντουλάπα και εκείνες οι λεπτές κουβέρτες ίσα να βγάζεις τη νύχτα.
Τα πρωινά παραγγέλνεις ζεστό καφέ και τα μεσημέρια ονειρεύεσαι πάλι την παραλία.
Το απόγευμα μυρίζεις εκείνη τη βροχή που δεν θέλεις να έρθει μα αν την δείς χαμογελάς.
Λές “το καλοκαίρι είναι ακόμη εδώ” , αλλά την καρδιά σου την έχει ήδη σκεπάσει το χιόνι που προσμένεις τον Φεβρουάριο.
Οι παρέες σου δεν σε γεμίζουν , οι βόλτες έχουν αραιώσει και αναζητάς εκείνη την ελεγχόμενη ξεγνοιασιά που έντυσε τον Αύγουστο σου.
Ο χειμώνας σου φαίνεται μακρύς αν και ακόμη τον ψάχνεις και οι αγκαλιές είναι πια αναγκαίες αναλαμπές στην μοναξιά της ψυχής σου.
Τι παθαίνουμε όταν φεύγει το καλοκαίρι ;
Οι άνθρωποι δυσκολεύονται να χαμογελάσουν,οδηγούν νευρικά,βιάζονται Θεέ μου τόσο πολύ !
Κι όμως…Τώρα μυρίζουν πιο έντονα τα γιασεμιά.Τώρα η γη ανοίγει να δεχτεί τη λύτρωση.
Δεν είναι καλοκαίρι μα ούτε και χειμώνας..ίσως αυτό να σε κουράζει.
Μα στάσου.
Εσύ δεν έλεγες πως στην καρδιά σου είναι πάντα καλοκαίρι ;
Σήκωσε την βαριά κουβέρτα που τύλιξες την ψυχή σου , πάρε ανάσα βαθιά , η ζωή δεν έχει εποχές.
Ή μάλλον η ζωή έχει όλες τις εποχές.
Άκου τα πουλιά πως χαίρονται και καλωσορίζουν την αλλαγή, μύρισε γύρω σου το χώμα,
Δες τους ανθρώπους να μαζεύονται γύρω από το τραπέζι , να απολαμβάνουν ένα καλό βιβλίο στο κρύο αεράκι.
Σταμάτα να τρέχεις.Περπάτησε ,απαλά , σίγουρα.
Μπορεί να μην έχεις παραλία μπροστά σου αλλά σου ορκίζομαι μια θάλασσα γαλάζια είναι ακόμη η ζωή σου.
Το “σκάσε και κολύμπα” δεν είχε ποτέ του καλύτερη εφαρμογή.
Κανένας χειμώνας δεν αρκεί για να σε πνίξει.
Κολύμπι ξέρεις , να ζείς ξέχασες,-
