“Ένας λευκός χειμώνας” της Μαρίας Π. Ψαθά

36

Χιόνι.

Λευκό,μικρό και ανάλαφρο σκέπασε τη ζωή της πόλης.

Τα σπίτια ντύθηκαν “χαρά” και οι άνθρωποι λούστηκαν με “συννεφένια” αισιοδοξία.

Γεμίσαμε τα social με χαρούμενα post , αφήσαμε για λίγο τα ζεστά μας σπίτια , μόνο για να παίξουμε με το χιόνι και μετά να ξαναγυρίσουμε ευτυχείς εκεί.Στη ζέστη,στο “κεραμίδι” μας.

Πόσο αφελείς είμαστε , πόσο αφελής είμαι.

Και καθώς κρατούσα μια χιονονιφάδα στην καρδιά , έκανα το λάθος να βρεθώ στο κέντρο.

Εκεί δεν χιονίζει μία μέρα. Εκεί χιονίζει κάθε μέρα.Και τα πεζοδρόμια δεν είναι σκεπασμένα με αφράτο χιόνι για μία ημέρα , είναι σκεπασμένα με κουρέλια και κορμιά μπερδεμένα κάθε μέρα.

Δύο νεαροί , από αυτούς που σε προσπερνάν στο δρόμο και ψάχνεις τις τσέπες σου πλησίασαν ένα από αυτά τα κουρέλια.

Σταμάτησα να αναπνέω καθώς η συνέχεια που εγώ φανταζόμουν δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Έσκυψαν ευγενικά και ξετύλιξαν ένα από αυτά τα μπερδεμένα υφάσματα.Ένα μικρό κουρασμένο κεφάλι ξεπρόβαλλε , ο ένας νεαρός χαμογέλασε και έβγαλε ένα πλαστικό ποτήρι από το μπουφάν του , ενώ ο άλλος έβγαζε με ευλάβεια το θερμός.

Γέμισαν με αχνιστό καφέ το πλαστικό ποτήρι και το έδωσαν στο μαυρισμένο από το καυσαέριο χέρι.

Συνέχισαν ευγενικά γεμίζοντας με καφέ,ζεστασιά,ανθρωπιά και λίγη αξιοπρέπεια τα πλαστικά ποτήρια και τις ψυχές των άτυχων.

Χιόνι.

Λευκό , μικρό και ανάλαφρο .

Πόσο μοιάζει αλήθεια με την ανθρωπιά. Λευκή , μικρή και ανάλαφρη. Δεν την βλέπεις αλλά ευτυχώς είναι εκεί ,μικρή δεν πιάνει χώρο,ανάλαφρη δεν βαραίνει αντιθέτως κάνει τη ψυχή πούπουλο να ανεμίσει στη ζωή.

Στο κέντρο δεν χιονίζει μία ημέρα,χιονίζει κάθε ημέρα φροντίδα και κάτι από τον κόσμο που ονειρεύομαι.

Τα μπερδεμένα κουρέλια ξεπλύθηκαν με αχνιστό καφέ και τα χαμόγελα γέμισαν για λίγο με φώς την ανοιχτή στοά.

Δεν ξέρω ποιοι ήταν οι νεαροί,ξέρω ότι στα μάτια μου έγιναν μικροί Θεοί που αντί για κεραυνούς κρατούσανε θερμός.

Δεν ξέρω που βαδίζει η ανθρωπότητα (ενδόμυχα ξέρω, αλλά αποφεύγω να το λέω δυνατά) , ξέρω με βεβαιότητα ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι που “χιονίζουν” αξιοπρέπεια τους “χαμένους” κάπου,κάπως υπάρχει η ελπίδα.

Καλή ανθρώπινη χρονιά.

Μαρία Π. Ψαθά

 

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here