Μια γυναίκα, η Laura Barton, μοιράστηκε με την Guardian την αληθινή ιστορία της που επιβεβαιώνει ότι ακόμα και όταν αισθάνεσαι ότι έχουν χαθεί όλες οι ελπίδες για να ζήσεις τη βιολογική μητρότητα, η ζωή μπορεί να σε διαψεύσει με τον πλέον απίστευτο τρόπο.
«Πέντε μέρες πριν κλείσω τα 46, γέννησα το πρώτο μου παιδί: ένα μικρόσωμο αγόρι με σοβαρή έκφραση και τεράστια μάτια» όπως γράφει στην αρχή της μαρτυρίας της. «Κάθε γέννα φαίνεται μαγική, αλλά το να γίνεσαι μητέρα σε τέτοια ηλικία μοιάζει με θαύμα […] Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου και τις πρώτες εβδομάδες μετά τον τοκετό βρισκόμουν μέσα σε ένα σύννεφο καχυποψίας, λες και ο ερχομός του ήταν αποτέλεσμα μαγείας». Είχε δοκιμάσει διάφορες θεραπείες υποβοηθούμενης αναπαραγωγής για χρόνια, είχε υποστεί μια σειρά από αποβολές και οι πιθανότητες σύλληψης με φυσιολογικό τρόπο μετά τα 45 δεν ξεπερνούσαν το 5%.
«Ακόμα, μέχρι σήμερα, έχω την αίσθηση ότι πρέπει να δώσω εξηγήσεις για την εγκυμοσύνη μου. Σε συζητήσεις με μαίες, συμβούλους, φίλους και αγνώστους είναι δύσκολο να μην ξεκινήσω αναφέροντας πρώτα την ηλικία μου – να μην αστειευτώ για την παλαιότητά μου, να μην αναγνωρίσω την απιθανότητα αυτού του σεναρίου».
«Ακόμα, μέχρι σήμερα, έχω την αίσθηση ότι πρέπει να δώσω εξηγήσεις για την εγκυμοσύνη μου. Σε συζητήσεις με μαίες, συμβούλους, φίλους και αγνώστους είναι δύσκολο να μην ξεκινήσω αναφέροντας πρώτα την ηλικία μου – να μην αστειευτώ για την παλαιότητά μου, να μην αναγνωρίσω την απιθανότητα αυτού του σεναρίου».
Όπως προσθέτει, «μετά από δύο γύρους εξωσωματικών αποφάσισα να μην προχωρήσω σε τρίτο. Είχα σκεφτεί την υιοθεσία. Είχα σκεφτεί τη δωρεά ωαρίων. Μου είχαν προσφέρει, σε μια πράξη βαθιάς γενναιοδωρίας και τύχης, τα έμβρυα ενός άλλου ζευγαριού. Αλλά ένιωθα κουρασμένη. Κατανοούσα τις χαρές της ζωής που ζούσα ήδη. Δεν μπορούσα να αντέξω και άλλη αποτυχία, και άλλη αποβολή, και άλλες παρενέργειες κάποιας θεραπείας υπογονιμότητας. Είχα ανίψια και βαφτιστήρια. Είχα μια ζωή γεμάτη και δημιουργική, που μου επέτρεπε να ταξιδεύω και να είμαι αυθόρμητη. Νομίζω ότι τελείωσε αυτό για εμένα, έλεγα στις αρχές εκείνου του χρόνου σε μια φίλη. Λίγες μέρες προτού διαπιστώσω ότι ήμουν έγκυος.
»Αντιλαμβάνομαι τις ψεύτικες ελπίδες που μπορεί να δώσει αυτή η ιστορία: της γυναίκας που σταματάει τις προσπάθειες να γίνει μητέρα και μετά μένει έγκυος χωρίς να προσπαθήσει – λες και την εμπόδιζε η ίδια η επιθυμία της. Δεν θέλω να φανεί σαν να προειδοποιώ για τους κινδύνους μιας επιθυμίας. Ούτε υπήρχε κάποιο κόλπο σε αυτό – δεν αποδίδω την εγκυμοσύνη μου σε κάποιο συμπλήρωμα διατροφής, στον βελονισμό ή κάποιο πρόγραμμα υγιεινής ζωής. Δεν έχω να δώσω καμία συμβουλή. Ήταν καθαρή τύχη».
Και φυσικά, όπως ξεκαθαρίζει, δεν ήταν όλα ρόδινα. Η εγκυμοσύνη της ήταν δύσκολη, έχοντας πίσω της και όλο αυτό το ιστορικό των αποβολών. Ήταν άλλωστε μια λεγόμενη γηριατρική εγκυμοσύνη, με υψηλότερο κίνδυνο επιπλοκών για την ίδια και το παιδί. «Ενώ περνούσαν οι μέρες δεν αναρωτιόμουν αν θα πήγαινε κάτι στραβά αλλά πότε θα συνέβαινε αυτό».
Άρχισε να κάνει αγορές για το μωρό μόνο αφού είχε ξεπεράσει «το μέγεθος μιας παπάγιας: μια μικρή κουδουνίστρα που δεν έβγαλα από τη συσκευασία της. Αν το έκανα, ένιωθα ότι θα προκαλούσα τους θεούς».
Άρχισε να κάνει αγορές για το μωρό μόνο αφού είχε ξεπεράσει «το μέγεθος μιας παπάγιας: μια μικρή κουδουνίστρα που δεν έβγαλα από τη συσκευασία της. Αν το έκανα, ένιωθα ότι θα προκαλούσα τους θεούς».
Άλλαξαν και οι σχέσεις της με τους άλλους: «Οι περισσότεροι φίλοι μου ενθουσιάστηκαν που έμαθαν ότι θα γινόμουν μητέρα. Άλλοι παραδέχτηκαν τις ανησυχίες τους ότι μετά από τόσα χρόνια ελευθερία, θα επηρεαζόταν η σχέση μας. Δεν θα ήμουν πια διαθέσιμη να τα παρατήσω όλα και να πάω σε μια συναυλία, σε μια παμπ, να είμαι εκεί όποτε με χρειάζονταν όπως όλα αυτά τα χρόνια».
Κάποιοι την προειδοποίησαν για τις δυσκολίες της μητρότητας σε αυτή την ηλικία – πόσο εξαντλητική θα ήταν. «Στην πραγματικότητα όμως ξαφνιάστηκα από το πόση ενέργεια είχα: ναι, οι πρώτες εβδομάδες ήταν δύσκολες, αλλά όχι ανυπόφορες. Ενώ τάιζα τον γιο μου στις τέσσερις το πρωί σκέφτηκα ότι πάνω από 20 χρόνια γεμάτα προθεσμίες, συναυλίες, φεστιβάλ και ταξίδια στην άλλη άκρη του ωκεανού με είχαν προετοιμάσει για αυτή τη στιγμή. Για την ακρίβεια, σε αυτή την ηλικία είμαι πολύ καλύτερη μητέρα από ό,τι θα ήμουν στα 20 και στα 30 μου. Έχω κάνει περισσότερα, έχω δει περισσότερα, έχω αφιερώσει περισσότερο χρόνο στη γνωριμία του εαυτού μου και την αποδοχή του. Τώρα έχω μια δύναμη που δεν είχα νεότερη».
