Έλα γλυκό μου , χαθήκαμε.
Κάπου ανάμεσα σε άρθρα πολύ ωραία (άλλων) , σε δουλειά,κοινωνικές υποχρεώσεις,νιρβάνες του δευτερολέπτου και κυρίως παιδικές φωνές..χαθήκαμε.
Ίσως πάλι όμως ,έτσι να ήρθαμε πολύ πιο κοντά από όσο φαντάζεσαι.
Τώρα πια , βλέποντας μία γυναίκα στις δέκα παρά τέταρτο το πρωί με τσαλακωμένο μπλουζάκι,στραβοπατημένες παντοφλίτσες με στράς (είμεθα φασιο άικο) και βλέμμα τρελού μετά από 25 χρόνια εγκλεισμού ,ξέρω ακριβώς γιατί δεν κοιμήθηκε ή για ποιό λόγο ξύπνησε βιαίως.
Αναγνωρίζω τις ηρωίδες σε κάθε μία σας εκεί έξω.
Την γυναίκα που δεν έχει κοιμηθεί για 17 συνεχόμενα βράδια γιατί το μωρό έχει κολικούς.Την γυναίκα που μισεί την δουλειά της αλλά αυτήν ξέρει , αυτήν εμπιστεύεται.Την γυναίκα που πνίγεται μέσα στη σχέση της αλλά ο κόσμος θα είναι πάντα πιο μεγάλος από τη θέληση της ελευθερίας.
Τη γυναίκα που χώρισε , που έχουν πέσει πάνω της όλα τα δάχτυλα του περίγυρου της και τη δείχνουν , ενώ εκείνη απλώς δέχτηκε τον χωρισμό.
Τη γυναίκα που συνεχώς προσπαθεί να αποδείξει (σε ποιόν Παναγία μου?) ότι είναι καλή,ικανή,άξια,τίμια,νοικοκυρά,καλή μάνα,φλογερή ερωμένη,πιστή σύζυγος…Αρκετή.
Το ξέρω,το βλέπω, το ζώ.Το κάνω και εγώ.
Τώρα τελευταία όχι τόσο.Αποφάσισα να μου επιτρέψω να ζήσω.
Μιλάω.Δεν θέλω κάτι.Δεν μου αρέσει κάτι,δεν μου πάει κάτι.
Δεν μιλάω. Γιατί απλώς δεν θέλω να μιλήσω.Δεν είμαι υποχρεωμένη να μιλήσω.Συγγνώμη κιόλας.
Τα δύσκολα μου τα ξέρω εγώ.Τα βιώνω εγώ.Τα νιώθω εγώ.Σαν μεγάλα παλιά πεντόλιρα(δραχμές) να μου χαράζουν το σχήμα τους στο κούτελο.
Πέρασε ευτυχώς ο καιρός που έπρεπε να αποδείξω ότι είμαι καλή κόρη,αδερφή,φίλη,εργαζόμενη,μάνα,άνθρωπος.
Είμαι στη φάση που απολαμβάνω αυτό που έφτιαξα.
Κάθε δυσκολία σε πλάθει , σε σχηματίζει.Άλλες φορές σου στρογγυλεύει τις γωνίες , άλλες σου τις αμβλύνει.Αναλόγως τι έχεις πραγματικά ανάγκη ανά περίσταση.
Δεν θα είσαι ποτέ “όλη”. Γιατί πολύ απλά η ζωή σου είναι τρεχούμενο , ασχημάτιστο φυσικά,νερό.
Η γυναίκα είναι η ζωντανή απόδειξη της μέγιστης δύναμης της ψυχής αλλά και του σώματος.
Τα ξέρεις καλά.Δεν χρειάζεται να σου δώσω παραδείγματα.
Θέλω μόνο να σε κάνω να δείς το μεγαλείο σου.
Χωρίς φτιασιδώματα και περικοκλάδες.Χωρίς πειστήρια.ΕΣΥ είσαι το πειστήριο.
Φυσικό και λογικό είναι και να σπάς και να γονατίζεις και να ματώνεις..Δες όμως πώς ξαναβγαίνεις στον αφρό..γοργόνα της ζωής.
Μην επιτρέπεις να σου λένε τι δεν είσαι , τι δεν κάνεις,τι δεν αξίζεις.
Είσαι ένα πολυεργαλείο χωρίς εγγύηση.Ένα μοναδικό έργο τέχνης.ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΟ.
Θα σε παρακαλούσα να αρχίσεις να σου φέρεσαι ανάλογα.
Θέλω να σου πώ ότι σε αγαπάω και σε θαυμάζω.Για όλα τα μικρά ή τα μεγαλύτερα που κάθε λεπτό κάνεις.
Θέλω να σου πώ να ζήσεις όμορφα.
Όπως έδωσες ζωή έτσι να την τιμήσεις.Ξεκινώντας από την δική σου.
*Στη γυναίκα που κάθε μέρα ξυπνάει γνωρίζοντας ότι μπορεί και να μην είναι εύκολη η μέρα της , στη γυναίκα που ξαπλώνει μετά από μια δύσκολη μέρα και λέει “ευχαριστώ”.
Είσαι η ηρωίδα μου.-
Μαρία Π. Ψαθά
