Η επιλογή γυναικών να μην τεκνοποιήσουν επιβεβαιώνεται από επιστημονικές έρευνες, που δημοσιεύονται σε Αμερική και Ευρώπη.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την Στατιστική Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, σχεδόν οι μισές γυναίκες από 15 έως 44 ετών επέλεξαν να μην τεκνοποιήσουν μέσα στο 2014. Η ίδια μελέτη δείχνει πως το 49.6% των γυναικών ηλικιών 25-29 δεν έχουν παιδιά, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό των ηλικιών 30-34, αν και πέφτει στο 28.9%, είναι αρκετά μεγαλύτερο από εκείνο του 2012.
Στην Ευρώπη, το εν λόγω φαινόμενο είναι αρκετά μεγαλύτερο. Έρευνα του 2013 έδειξε πως μία στις πέντε γυναίκες ηλικιών 40-44 δεν έχει παιδιά, ενώ πολλές νεότερες μεταξύ 30-34 ετών δεν έχουν σκοπό να αποκτήσουν ποτέ, είτε γιατί δεν μπορούν, είτε γιατί δεν θέλουν.
«Μπορεί παλαιότερα η δημιουργία οικογένειας να θεωρούνταν αυτοσκοπός και σημείο επιβράβευσης για κάθε γυναίκα, συχνά ωστόσο η ύπαρξη ενός ή περισσότερων παιδιών λειτουργούσε απλά σαν δεκανίκι ενός δυσλειτουργικού γάμου ή στοιχείο απασχόλησης για μια γυναίκα που είχε σημαντικά περιορισμένες -και περιοριστικές επιλογές εκτός σπίτιού», μας λέει η ψυχολόγος Αμάντα Μπικάκη. «Το δε βάρος της ανατροφής βάραινε αποκλειστικά τους μητρικούς ώμους. Ωστόσο σήμερα, η γυναίκα δομεί την αυτοεικόνα της μέσω άλλων επιτευγμάτων, τα οποία έχει κατακτήσει με κόπο, χρόνο και χρήμα. Για μία γυναίκα του σήμερα, με τις απεριόριστες επιλογές, που έχει τη δυνατότητα να χτίσει προσωπικές και επαγγελματικές φιλοδοξίες, ο ερχομός ενός παιδιού υποδηλώνει στασιμότητα, αν όχι και πισωγύρισμα. Περιορισμό και αλλαγή τρόπου ζωής- ενώ όμως είναι ικανοποιημένη από αυτόν και κυρίως ενώ έχει η ίδια επιλέξει τον τρόπο με τον οποίο θα ζει. Δεν είναι λοιπόν όλες διατιθέμενες να θυσιάσουν όλα αυτά για τα οποία έχουν κοπιάσει, ιδίως δε αν δεν έχουν βρει ένα ταίρι που προτίθεται να είναι συνοδοιπόρος και όχι ακόλουθος στο κομμάτι της γονεϊκότητας. Και ποιος μπορεί να τις κατηγορήσει;».
Η πλειονότητα του κόσμου, ωστόσο, δεν φαίνεται να βρίσκει αυτονόητη την απάντηση στο -ρητορικό- ερώτημα που θέτει η κ. Μπικάκη. Όσο η κοινωνία εξελίσσεται και οι αγώνες των γυναικών για ισότιμη μεταχείριση με τους άντρες δικαιώνονται -πολύ αργά αλλά σταθερά, η πίεση που δέχεται κάθε γυναίκα από μια ηλικία και έπειτα σχετικά με το πότε θα γίνει μάνα (sic), κρατά αμείωτη τη δύναμη και την επιρροή που είχε στις, υποτίθεται ξεπερασμένες, δεκαετίες του ’20 και του ’50.
«Από το άμεσο οικογενειακό περιβάλλον μέχρι το ευρύτερο κοινωνικό δίκτυο, συχνά οι άνθρωποι αδυνατούν να κατανοήσουν για ποιο λόγο μια γυναίκα επιλέγει να παραμείνει άτεκνη», εξηγεί η κ. Μπικάκη. «Στα μάτια τους η γυναίκα που δηλώνει ότι απλά δεν παρακινείται από το λεγόμενο “μητρικό ένστικτο” είναι ψυχρή και καθόλου στοργική, ενώ αυτή που δηλώνει ότι θέλει να πετύχει επαγγελματικά ή ότι δε θέλει να επωμιστεί μια τέτοια ευθύνη θεωρείται εγωίστρια και εγωκεντρική. Κι όπως συχνά συμβαίνει όταν δεν κατανοούμε κάτι, δυσκολευόμαστε να το αποδεχτούμε κιόλας. Η γυναίκα αυτή, λοιπόν, βιώνει συχνά πίεση από τον περίγυρό της, οίκτο, υπονόμευση της επιθυμίας της και αντιμετώπιση αυτής ως μίας μη συνειδητοποιημένης απόφασης, αντιμετώπιση της ιδίας ως παρία, ενώ δεν είναι και λίγες οι φορές που καλείται να απολογηθεί γι’ αυτή της την επιλογή. Σε όλη αυτή τη στρεσογόνα κατάσταση προστίθεται και το τελεσίδικο της βιολογίας.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ https://www.enimerotiko.gr/gynaika/giati-den-thelo-na-kano-paidi-10-ellinides-exigoyn-toys-logoys-poy-den-epithymoyn-na-ginoyn-miteres/
